کتاب قلعه حیوانات

حیوانات خارج، از خوک به‌آدم از آدم به‌خوک و باز از خوک به‌آدم نگاه کردند، ولی دیگر امکان نداشت که یکی را از دیگری تمیز دهند.

همیشه خوکها تصمیم می‌گرفتند، سایر حیوانات هرگز نمی‌توانستند تصمیمی اتخاذ کنند ولی رأی دادن را یاد گرفته بودند.

ناپلئون به‌سرعت و بی‌رحمانه دست به‌کار شد. دستوار داد جیره مرغها را قطع کند و حکم کرد هر حیوانی که به‌آنان حتی یک دانه برساند محکوم به‌مرگ خواهد شد. سگها مراقب بودند که دستورات اجرا شود. مرغها پنج روز مقاومت کردند، ولی بعد تسلیم شدند و برای تخم‌گذاری به‌لانه‌های خود برگشتند. در این فاصله نه مرغ تلف شدند. اجسادشان در باغ میوه دفن شد و شایع کردند که مرغها از بیماری خروسک مرده‌اند.

بر دیوار دیگر چیزی جز یک فرمان نبود: همه حیوانات برابرند اما بعضی برابرترند.

بشر به‌منافع هیچ موجودی نمی‌اندیشد.

خدا به‌من دم عطا کرده که مگسها را برانم ولی کاش نه دمی می‌داشتم و نه مگسی آفریده شده بود.

همه‌چیز همان است که همیشه بوده و بعدها نیز به‌همین منوال خواهد ماند، زندگی نه بدتر می‌شود نه بهتر؛ و می‌گفت گرسنگی و مشقت و حرمان قوانین لایتغیر زندگی است.

احمقانه‌ترین سوالات را «مالی» مادیان سفید طرح می‌کرد. اولین سؤال او از سنوبال این بود: «آیا پس از قیام باز قند وجود دارد؟» سنوبال خیلی محکم گفت: «نه. در این مزرعه وسیله ساختنش را نداریم. به‌علاوه حاجتی هم به‌داشتن آن نیست. جو و یونجه هرقدر بخواهید خواهد بود.»

مالی پرسید: «آیا من در بستن روبان به‌یالم باز مجاز خواهم بود؟» سنوبال جواب داد: «رفیق این روبانی که تو تا این پایه به‌آن علاقمندی، نشان بردگی است. قبول نداری که ارزش آزادی بیش از روبان است؟» مالی قبول کرد، ولی پیدا بود که متقاعد نشده است.

موزز که دست‌پرورده مخصوص آقای جونز بود، هم جاسوس بود و هم خبرچین، در ضمن حراف زبردستی هم بود. داعیه داشت که از وجود سرزمین عجیبی آگاه است به‌نام شیر و عسل که همه حیوانات پس از مرگ به‌آنجا می‌روند. موزز می‌گفت این سرزمین در آسمان کمی بالاتر از ابرهاست، در سرزمین شیر و عسل هر هفت روز هفته یکشنبه است، در آنجا تمام سال شبدر موجود است و بر درختها نبات می‌روید. حیوانات از موزز نفرت داشتند چون سخن‌چینی می‌کرد و کار نمی‌کرد، ولی بعضی از آنها به‌سرزمین شیر و عسل اعتقاد پیدا کرده بودند و برای اینکه خوکها آنها را متقاعد کنند که چنین محلی وجود ندارد ناگزیر از بحث و استدلال بودند.

بعضی روزها دلشان می‌خواست ارقام کمتری به‌خورد آنها می‌دادند و غذای بیشتر.

خدا به‌من دم عطا کرده که مگسها را برانم ولی کاش نه دمی می‌داشتم و نه مگسی آفریده شده بود.

اما از زندگی پرتجملی که زمانی سنوبال ذهن حیوانات را از آن پر کرده بود، یعنی طویله‌های مجهز به‌چراغ برق و آب سرد و گرم، و سه روز کار در هفته هیچ صحبتی در میان نبود. ناپلئون گفته بود این حرفها برخلاف اصول حیوانگری است و سعادت در کار زیاد و زندگی ساده است.

رسم بر این شده بود که هر وقت خرابکاری پیش می‌آمد به‌سنوبال مربوطش می‌کردند. اگر شیشه پنجره‌ای می‌شکست یا راه آبی مسدود می‌شد می‌گفتند که سنوبال شبانه آمده و مرتکب آن شده است، وقتی کلید انبار آذوقه گم شد تمام حیوانات مزرعه معتقد بودند که سنوبال آن را در چاه انداخته است. و غریب اینکه حتی بعد از آن که کلید را که اشتباهآ زیر کیسه آذوقه گذاشته بودند و آن را پیدا کردند باز همه به‌اعتقاد خود باقی بودند.

حیوانات خود را کاملا باخته بودند. به‌نظر می‌آمد که سنوبال اثری است نامرئی که تمام فضا را احاطه کرده و آنها را به‌هر خطری تهدید می‌کند.

ناپلئون نشان جدیدی به‌اسم «نشان علم سبز» ایجاد کرد و آن را به‌خود اعطا کرد و داستان تأسف‌انگیز اسکناسها در شادمانی عمومی فراموش شد.

نطق ناپلئون را گوش کردند که رفتار آنها را می‌ستاید و تبریک می‌گوید. به‌نظرشان آمد که واقعآ فتح بزرگی نصیبشان شده است. از کشته‌شدگان جنگ تشییع آبرومندی شد. باکسر و کلوور واگونی را به‌جای نعش‌کش کشیدند و ناپلئون شخصاً در رأس دسته حرکت کرد. دو روز تمام صرف برگزاری جشن شد.

نطق ناپلئون را گوش کردند که رفتار آنها را می‌ستاید و تبریک می‌گوید. به‌نظرشان آمد که واقعآ فتح بزرگی نصیبشان شده است. از کشته‌شدگان جنگ تشییع آبرومندی شد. باکسر و کلوور واگونی را به‌جای نعش‌کش کشیدند و ناپلئون شخصاً در رأس دسته حرکت کرد. دو روز تمام صرف برگزاری جشن شد.

سکوئیلر به‌سرعت اعدادی پشت سر هم می‌خواند تا به‌حیوانات نشان دهد حالا از زمان جونز جو بیشتر، یونجه فراوانتر و شلغم زیادتری دارند، ساعات کمتری کار می‌کنند و آب آشامیدنیشان گواراتر، عمرشان طولانیتر، بهداشت نوزادان بهتر شده است؛ در طویله کاه بیشتر دارند و مگس کمتر آزار می‌دهد. حیوانات تمام این مطالب را باور می‌کردند. در واقع خاطره دوره جونز تقریبآ محو شده بود. می‌دانستند که زندگی امروزشان سخت و خالی است، غالبآ گرسنه‌اند، سردشان است و معمولا جز هنگام خواب کار می‌کنند. ولی بی‌شک روزهای قدیم از امروز هم بدتر بوده است. از این طرز فکر خشنود بودند. به‌علاوه آن روزها آنها برده بودند و امروز آزادند و خود این مسأله بزرگترین برتری زندگی امروز نسبت به‌گذشته بود و نکته‌ای بود که سکوئیلر هیچگاه از اشاره بدان غفلت نمی‌کرد.

بشر به‌منافع هیچ موجودی نمی‌اندیشد.

دست علامت مشخصه انسان و با آن مرتکب تمام اعمال زشتش می‌شود.

هر موجودی که روی دو پا راه می‌رود دشمن است. هر موجودی که روی چهارپا راه می‌رود یا بال دارد دوست است. و همچنین به‌خاطر بسپارید که در مبارزه علیه بشر هرگز نباید به‌او تشبه کنیم حتی زمانی که بر او پیروز گردید از معایب او بپرهیزید. هیچ حیوانی نباید در خانه سکنا جوید یا بر تخت بخوابد یا لباس بپوشید یا الکل بنوشد یا دخانیات استعمال کند یا با پول تماس داشته باشد و یا در امر تجاری وارد شود. تمام عادات بشری زشت است. مهمتر از همه اینکه هیچ حیوانی نباید نسبت به‌همنوع خود ظالمانه رفتار کند. ضعیف یا قوی، زیرک یا کودن همه با هم برادریم. هیچ حیوانی نباید حیوان دیگری را بکشد. همه حیوانات برابرند.

بر دیوار دیگر چیزی جز یک فرمان نبود: همه حیوانات برابرند اما بعضی برابرترند.

صبحهای یکشنبه سکوئیلر از روی قطعه کاغذ درازی که با یکی از پاهای جلویش نگاه می‌داشت برای آنان می‌خواند که تولید مواد مختلف غذایی دویست درصد، سیصد درصد و حتی پانصد درصد افزایش یافته است. حیوانات دلیلی نمی‌دیدند که گفته‌های او را باور نکنند. مخصوصآ که آنها دیگر به‌طور روشن شرایط زندگی قبل از قیام را به‌خاطر نداشتند. ولی بعضی روزها دلشان می‌خواست ارقام کمتری به‌خورد آنها می‌دادند و غذای بیشتر.

گوسفندان به‌تظاهرات داوطلبانه علاقه زیادی داشتند و اگر معدودی از حیوانات، وقتی که خوکها و سگها در حول و حوش نبودند لب به‌شکایت می‌گشودند که این کار موجب اتلاف وقت و مستلزم ایستادن در هوای سرد است. گوسفندان مطمئنآ آنها را با بع‌بع پرصدای «چهارپا خوب، دوپا بد» ساکت می‌کردند. به‌طور کلی حیوانات از این قبیل جشنها لذت می‌بردند، چون یادآور این بود که ارباب خودشان هستند و کاری که می‌کنند فقط برای خودشان است و این مسأله موجب تسلای خاطر بود. به‌هر حال با آوازها و تظاهرات و آمار سکوئیلر و شلیک گلوله و قوقولی‌قوقوی جوجه خروس و اهتزاز پرچم اقلاً برای مدت کوتاهی فراموش می‌کردند که شکمشان خالی است.

چطور است که ما با این نکبت زندگی می‌کنیم؟ علتش این است که تقریبآ تمام دسترنج کار ما به‌دست بشر ربوده می‌شود.

ماهیت زندگی از چه قرار است؟ باید اقرار کرد که حیات ما کوتاه، پرمشقت و نکبتبار است. بهدنیا می‌آییم، جز قوت‌لایموتی نداریم و از بین ما آنها که قادر به‌کاریم تا آخرین رمق به‌کار گمارده می‌شویم؛ و به‌مجردی که از حیز انتفاع بیفتیم با بی‌رحمی تمام قربانی می‌شویم.

حیوانات خارج، از خوک به‌آدم از آدم به‌خوک و باز از خوک به‌آدم نگاه کردند، ولی دیگر امکان نداشت که یکی را از دیگری تمیز دهند.

آیا مثل روز روشن نیست که تمام نکبت این زندگی ما از ظلم بشری سرچشمه گرفته؟ بشر را از میان بردارید و مالک دسترنج خود شوید. فقط از آن پس می‌توانیم آزاد و ثروتمند گردیم. چه باید بکنیم؟ بسیار ساده است باید شب و روز، جسمآ و روحآ برای انقراض نسل بشر تلاش کنیم. رفقا، پیامی که من برای شما آورده‌ام قیام است! من نمی‌دانم این قیام کی عملی خواهد شد، شاید ظرف یک هفته، شاید پس از یکصد سال، اما به‌همان اطمینانی که این کاه را زیر پای خود می‌بینم قطع و یقین دارم که دیر یا زود عدالت اجرا خواهد شد. رفقا این مطلب را در بقیه عمر کوتاهتان مدّنظر دارید؟ و از آن واجبتر اینکه این پیام را به‌کسانی که پس از شما پا به‌عرصه گیتی می‌گذارند برسانید تا نسلهای آینده تا روز پیروزی به‌تلاش ادامه دهند.

هرگز نباید در شما تردیدی پیدا شود، هیچ استدلالی نباید شما را گمراه سازد. هیچ‌گاه به‌کسانی که می‌گویند انسان و حیوان مشترک‌المنافع‌اند و یا ترقی یکی منوط به‌پیشرفت دیگری است اعتماد نکنید. این حرفها دروغ محض است. بشر به‌منافع هیچ موجودی نمی‌اندیشد. در این مبارزه باید بین ما حیوانات رفاقت و یگانگی کامل وجود داشته باشد. بشر جملگی دشمن و حیوانات جملگی دوستند.»