کتاب طبقه‌ی متروک

زندگی هرآنچه می‌خواستم را به من داد و در عوض به من فهماند که آن چیز هیچ ارزشی ندارد. ‫ژان پل سارتر

خودم را شکست خوردهٔ بازی نکرده می‌دانم.

انسان اگر همه چیز را بخواهد برای خودش یادآوری کند، دیوانه می‌شود.

زندگی هرآنچه می‌خواستم را به من داد و در عوض به من فهماند که آن چیز هیچ ارزشی ندارد.

زندگی هرآنچه می‌خواستم را به من داد و در عوض به من فهماند که آن چیز هیچ ارزشی ندارد.

گاهی ترس خوب است. باعث می‌شود که از اتفاق بد آینده جلوگیری کند.

انسان عاقل می‌داند که باید زودتر همه چیزش را به دست فراموشی بسپارد و بمیرد. مگر نه؟ باید به هنگام مرد.

نمی‌دانم چطور و چگونه به زندگی بازگشتم. فقط می‌دانم همانطور که وقتی سر یک گیاه را می‌زنی، دوباره شروع به رشد کردن می‌کند، انسان نیز همینگونه به جریان زندگی پوچش با سماجت برمی‌گردد.

می‌خواهید باور کنید و می‌خواهید باور نکنید. من آدم شرافتمندی هستم. البته سعی می‌کنم که باشم. قبول دارم که گاهی شرافتم را فروخته‌ام. اما باید بگویم که حقیقتا نمی‌خواستم این کار را بکنم. گاهی که به آن فکر می‌کنم به خودم می‌گویم که شاید اسیر جبر بوده‌ام و کارهایم غیر ارادی بوده است.

اما می‌دانید، استعداد بسیار زیاد، برای جامعه غیر قابل درک است و در نطفه خفه می‌شود.

گفتم که در گذشته شرافتم را فروخته‌ام. اما آن گذشته بود. حالا نه. اما گذشتهٔ من در امتداد زندگی همین حالای من است. نمی‌توانم آن را از وجودم جدا کنم.

زندگی هم بعد مدتی تکراری می‌شود. مثل فردی که خانه‌ای می‌خرد. بعد از آن خانه به نظرش کوچک می‌آید و دلش را می‌زند. طمع می‌کند و به هر طریقی که دوست دارد و می‌تواند از همه دزدی می‌کند تا پول بدست بیاورد و بعد خانه‌ای دیگر بخرد که آن هم دلش را خواهد زد و بعد دوباره این شیاد هوس خانه‌ای بزرگتر می‌کند و به این بازی مسخره و پوچ ادامه می‌دهد. آخر که چه بشود. پس همه می‌میریم و تلاش ما به هر طریقی تباهی به بار می‌آورد. بهتر نیست که زنگ پایان بازی در همان ابتدا نواخته شود؟

استعداد بسیار زیاد، برای جامعه غیر قابل درک است و در نطفه خفه می‌شود.