کتاب جغور بغور

«این دغل ‌دوستان که می‌بینی، مگسانند گرد شیرینی»

یک سؤال: وقت پخش فوتبال رادیو چرا اذان نمی‌دهد؟

به افسون خیالش می‌کند در من نگاه آهو نه البته مدام و دم به دم، بل گاه‌گاه آهو شبِ این گوشۀ چشمش پر از ژرفای تاریکی‌ست و در آن گوشۀ چشمش می‌افروزد پگاه آهو من البته خودم زن دارم و فرزند، با این حال نمی‌دانم چه می‌خواهد ز من با آن نگاه آهو

من رفته‌ام گلاب بیارم، نرو آقای خواستگار، کجا می‌روی؟

روزی که عرصه چون کشِ شلوار تنگ شد آقای ایکس راهی شهر فرنگ شد

ستاره‌ای بترکّید و آسمان قُر شد صدای ترکشِ او موجب تحیر شد نگار من که به خدمت علاقه داشت، کمر به کار بست و سپس راهی میان‌بر شد ز فرط خدمت و اخلاص و عشق و کار و تلاش نگار من لقبش حضرت تراکتور شد نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت خزانه‌ای به کف آورد و رفت دکتر شد به رازهای نهانی وقوفِ آنی یافت کانکت خود نشده، ادمینیستریتور شد سرش به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید نگار من که سرش بند هفت آخور شد

ای خودنویس! این همه ناز و ادا چرا؟ خودکار را ببین که خودش کار می‌کند

آمدی جانم به قربانت، ولی این‌جا چرا در محل کار ما را می‌کنی رسوا چرا خوب من، محبوب من، گفتم همان پایین بمان حرف من را کج شنیدی، آمدی بالا چرا آمدی، در مقدمت شور قیامت شد به‌پا می‌زنی در را، بزن، آخر ولی با پا چرا گفتی این‌جا جای من بوده‌ست، من گفتم به چشم با زبان خوش بگو پا می‌شوم، تیپا چرا

افکار تو را خوانده و از روی زرنگی در پشت خیالات تو پنهان شده بودم در نقشۀ تهران بزرگ از سر تفریح دلبستۀ اندام شمیران شده بودم

در فلافل شده‌ام غرق اگر، معذورم پول سلطانی و استیک ندارم، چه کنم؟

ای سروِ قدت برتر از آزادی و میلاد! ای گویِ لُپت نازتر از تازه هلویی!

با تو ام، بابای لیلا! عاشقان را درک کن عاشق مجنون‌صفت را می‌کنی دعوا چرا

صد نامه نوشتیم که یک وام بگیریم محتاج یک امضای تو بود و تو نبودی

ای گل، به سر سفرۀ صبحانه، دریغا نان بود و مربّای تو بود و تو نبودی

زندگی بار گرانی‌ست که بر دوش من است زیر این بار گران جا بزنم یا نزنم؟

داستان عشق ما پایان معقولی نداشت گوییا پیرنگ آن را مصطفی مستور ریخت

این طایفۀ طنز چه بی پشت و پناهند این سلسله بند است به بندی، نه، به مویی...

ما چون تو نجستیم، ‌ شما نیز نجویی

بیابان بود و مجنون با خیال یار میچرخید دو ـ سه ‌تا جانور را دید و فوراً گفت: آه، آه، او یکی‌شان مو نمیزد چهره‌اش با چهرۀ لیلی همان دندان، همان بینی، همان چشم سیاه: آهو گریبان چاک زد، افتاد در پایش به صد خواری و عاقل در سفیهاش کرد یک‌طوری نگاه آهو

چک کشیدند تا تو را بخرند، گفتم: «این این‌قدر نمی‌ارزد» همه گفتند: «راست می‌گوید» ، در نتیجه اجاره‌ات کردند

آمدی جانم به قربانت، ولی این‌جا چرا در محل کار ما را می‌کنی رسوا چرا خوب من، محبوب من، گفتم همان پایین بمان حرف من را کج شنیدی، آمدی بالا چرا

در طنز شمایید فقط صاحبِ فتوا ماها همه در مکتب‌تان مسأله‌گویی

نگار من که به لابی نرفت و چک نکشید برای حفظ سمت راهی کریدور شد همین‌که پشت تریبون رسید، با قدرت ز خویش خالی و فی‌الفور از خدا پر شد به‌رغم عمر گرانمایه، لحظه‌ای کوتاه مقیم حلقۀ سوزندگانِ فسفر شد دروغ اگرچه شمارش نمی‌شود، اما کلام او سبب انفجار کنتور شد طرب‌سرای محبت کنون شود فیلتر که عکس ضایعِ او زیبِ هر مونیتور شد

داستان عشق ما پایان معقولی نداشت گوییا پیرنگ آن را مصطفی مستور ریخت

قرارمان سر سعدی، اگر نیایی زود یقین بدان که سر لاله‌زار می‌میرم