کتاب گمشده در غبار

«یا انیس من لا انیس له. یا رفیق من لا رفیق له.»

من عروسک نیستم. کاش می‌شد این جمله را لحظهٔ تولد دخترها روی پیشانی‌شان نوشت.

«بله. ببینید بخوام کوتاه بگم بی‌حجابی ظلمه. ظلم به چند دسته؛ اول دختران مجرد. همه به اندازهٔ هم زیبا نیستند و وقتی جامعه محل عرضهٔ اندام و ظاهر شد خیلی از دختران که بهرهٔ کمتری از زیبایی دارن یا دچار سرخوردگی می‌شن یا تلاش می‌کنن به هر طریقی زیبا بشن. از عمل جراحی گرفته تا آرایش‌ها آنچنانی. علاوه بر اون که این کار سطح توقع پسرها رو بالا می‌بره و درصد دختران سادهٔ مجرد و پسران ایرادی مجرد بالا میره.»

بعضی وقت‌ها آدم هر چه کمتر بداند خوشحال‌تر است.

«با دلبر دیوانه بگویید بیاید / دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید».

«گویند امام هر عصر بابای مهربان است.»

«این‌ها جمعه میان برای خواستگاری. قشنگ تیپ خوشگل میزنی. بدون چادر. روسری رو بهت ارفاق می‌کنم. سیمین یک کت و دامن شیک براش ردیف کن بپوشه. میبریش آرایشگاه. ناخن‌هایش را هم لاک بزن. شنیدی؟» کله‌ام داغ کرده بود. «می‌خواهید دختر شوهر بدهید یا عروسک؟

«مرا از یاد برد آخر ولی من به‌جز او عالمی را بردم از یاد».

پسرها مثل بادهای اواخر اسفندند. با های‌وهوی می‌آیند کمی سروصدا می‌کنند، شکوفه‌های قلب دخترها را می‌تکانند و می‌روند.

دلم برای معشوق بودن تنگ شده. ‌

پوزخندی می‌زنم به نفسم. یعنی خاک توی سرت. این یکی را کجای گناهان کج و معوجت می‌خواهی جا بدهی؟

نمی‌دانم به کدامین گناه دارم به مسلخ می‌روم!

درست عین اعتیاد می‌ماند. می‌دانی این کار نابودت می‌کند ولی نمی‌توانی کنارش بگذاری. گاهی فکر یک نفر همین‌طور می‌شود.

«به نظرت دخترها چیزی می‌زنن؟ اخه کلاً تو توهم‌ان. فک می‌کنن هر پسری که نگاشون می‌کنه عاشقشون شده.»

حرف زدن با او را جزء وظایفم می‌دانستم ولی از آن وظایفی که مدام به فردا می‌اندازیم. از آن‌هایی که از بس سخت است ازشان فرار می‌کنیم و به سراغ آسان‌ترها و به ظاهر مهم‌ترها می‌رویم.

از شاسی‌بلند متنفرم که حس بالآنشینی به آدم می‌دهد.

کسی که می‌خواهد برای خدا کار کند باید همهٔ حرکاتش لللّه باشد.

عطرِ پنج تومنی‌ام که کلاً از صبح بویش رفته بود را دوباره از توی کیفم برداشتم و روی خودم خالی کردم.

نباید بنویسم. نمی‌دانم اسمش را می‌شود شرم گذاشت یا یک چیز دیگر. ولی اصلش این است که نمی‌دانم باید به‌خوبی بنویسم آن شب را یا نه. شبِ خوبی بود برایم یا ترسناک. افتادم توی زنجیرهٔ بی‌پایان نمی‌دانم‌ها. حس می‌کنم دارد دورم می‌پیچد. خفه‌ام می‌کند. دیگر مثل قبل نیستم. یک دختر پاک. باید اسمم را عوض کنم. گناه‌کار، بدکاره. امشب اصلاً نتوانستم توی آیینه نگاه کنم. از خودم بدم می‌آید. یا شایدم می‌ترسم. به گمانم تا صبح بیدارم. نمی‌توانم از دست این زنجیر خلاص شوم.

دیگر واقعاً تصمیم گرفته‌ام تا جایی که می‌توانم قدر لحظات با هم بودنمان را بدانم.

قفل شدم روی سی‌وسه پل که بی‌جان خودش را روی مسیر زاینده‌رودِ خشک به‌زور نگه داشته بود. عشق را باید از این پل یاد بگیرم. به امیدِ گذر معشوقش هنوز خودش را زنده نگه داشته.

«سخت است که دلتنگ شوی، خنده نباشد / مهمان تو جز حسرت ناخوانده نباشد در برکهٔ تنهایی تو، نیمه‌شبی سرد / جز زورق مهتاب فریبنده نباشد.»

«از من رمیده‌ای و من ساده‌دل هنوز / بی‌مهری و جفای تو باور نمی‌کنم.»

اسلام از همون زمانی که نازل شد خواستش رسوندن زن به جایگاه و منزلت واقعی‌اش بود

«گویند امام هر عصر بابای مهربان است.

فمینیست‌ها از زن بودن فراری‌ان. اون‌ها کمال زن رو در شبیه مرد شدن می‌بینن. تا حالا دیدید یک فمینیست هدفش مادر بودن باشه؟»

من عروسک نیستم. کاش می‌شد این جمله را لحظهٔ تولد دخترها روی پیشانی‌شان نوشت.

چرا آن‌ها توی راه باطلشان این‌قدر مصمم‌اند و ما توی راه حقمان نه!

«تفاوت؟ چرا از این تفاوت می‌ترسند! یا قبولش نمی‌کنند؟ زن با مرد متفاوته. چرا این چیز واضح این‌قدر باعث اختلاف شده؟ زن‌ها می‌خوان از مردها کم نیارن می‌شن یه مرد به شکل زنانه. ما با اون‌ها متفاوتیم و همین مثل دو تا قطب مخالف آهن‌ربا ما رو به‌هم جذب می‌کنه.»

چقدر بودن با یک نفر می‌تواند حس خوبی به آدم بدهد. بعد از چند سال این را می‌چشیدم. یک نفر که زنده‌ات می‌کند. حتی بازدم بی‌اکسیژنش برای نفس کشیدنت بس است. دوست دارم زودتر فردا بشود و دوباره ببینمش.