کتاب مردان ساعت ده

«ما وحشت‌ها را می‌سازیم تا در مقابله با واقعیت‌ها به ما کمک کنند». استیفن کینگ

پیرسون لبخندِ نحیفی زد و گفت: «بله، مطمئنم، ولی ممکنِ اوهایو و ایلینویز را جابه‌جا گفته باشم.»

تابلویی در زیر آن نوشته بود: تعارف نکنید و درخواستِ نسیه بدهید؛ ماهم تعارف نمی‌کنیم و به شما می‌گوییم گورت را گم کن.

«ما وحشت‌ها را می‌سازیم تا در مقابله با واقعیت‌ها به ما کمک کنند».

چه‌طور چیزی که این‌گونه حس رهایی به تو می‌داد، می‌توانست مهلک نباشد؟

بعداً به ذهنش رسید که مردان ساعت ده یک قبیله تازه نبودند، بلکه تکه پاره‌هایی از قبیله‌ای قدیمی‌تر بودند. مرتدانی که در برابر قوانین تازه‌ای می‌ایستادند که قصد داشتند عادات بد آن‌ها را از زندگیِ آمریکایی‌ها بیرون بیندازند. خصوصیتی که همه آن‌ها را با هم متحد می‌کرد، بیزاری یا عدم تواناییِ آن‌ها برای فراموش کردن قصد خودکشی بود. آن‌ها معتادانی بودند که محدوده گرگ‌ومیش جامعه‌پذیری‌شان دائماً در حال کوچک و کوچک‌تر شدن بود. با خود اندیشید گروه اجتماعیِ نامتعارف، اما نه گروهی که قرار بود مدت‌های طولانی دوام بیاورد. حدس زد حداکثر تا سال ۲۰۵۰، مردان ساعت ده به‌طورکلی از بین رفته باشند.

فکر کرد: لعنتی، یک دقیقه صبر کن. ما آخرین گروه خوش‌بین‌های جان‌سخت دنیا هستیم. همه‌ش همین است، بیشترِ ما حتی خودمان را اذیت نمی‌کنیم که کمربند ایمنی ببندیم.

وقتی برای چیزی که تو را می‌ترساند، نامی بگذاری؛ باز هم از آن خواهی ترسید

حسی خودبینانه و خودستایانه‌ای در آن ژست بلند کردن دست‌هایش برای فراخوانی به سکوت وجود داشت؛ حسی که اهانت ناخودآگاهِ سیاستمداری ماهر را به شنوندگانش نشان می‌داد.

وقتی برای چیزی که تو را می‌ترساند، نامی بگذاری؛ باز هم از آن خواهی ترسید، اما بااین‌حال قدم بزرگی به سمت مدیریت ترس طی می‌کنی.

«ما وحشت‌ها را می‌سازیم تا در مقابله با واقعیت‌ها به ما کمک کنند». استیفن کینگ

دوک پرسید: «یه نخ می‌خوای؟» احتمالاً می‌توانست تا حدی ذهنش را بخواند. پیرسون نگاهی به ساعتش انداخت، سپس سیگار را به همراهِ آتشِ فندکِ اغواگر دوک قبول کرد. پوکی عمیق زد و از سُرخوردنِ دودِ سیگار درون رگ‌هایش لذت برد، حتی از اندک دَوَرانِ سرش هم لذت برد. البته این عادت، خطرناک و حتی مهلک بود؛ چه‌طور چیزی که این‌گونه حس رهایی به تو می‌داد، می‌توانست مهلک نباشد؟ این راه و رسم دنیا است.

بعضی افراد فکر می‌کنند هیچ‌چیز بیشتر از سیگار بعد از غذا نمی‌چسبد، ولی پیرسون مخالف بود؛ به نظر او چیزی که باعث شد آدم را از بهشت بیرون کنند، سیب خوردن حوَا نبود، بلکه آب‌جو و سیگار بود.

بعد به دوک فکر کرد و توانست کمی سرعتش را بالا ببرد. دوک آن‌قدر سن نداشت که بفهمد بعضی اوقات آدم‌ها جرأت‌شان را از دست می‌دهند و دیگران را می‌فروشند، که گاهی حتی آن‌هایی که برای تو بُت هستند نیز این کار را می‌کنند، اما او آن‌قدر عمر کرده بود که بازوی برندون پیرسون را بگیرد و نگذارد با جیغ کشیدن، خود را به کشتن بدهد. دوک نمی‌خواست او در پشت این محوطه قطار احمقانه باقی بماند.