کتاب سقوط میستی؛ کتاب چهارم

من از آن مدل آدم‌هایی بودم که حتی می‌ترسیدم با بقیه تولدت مبارک بخوانم که مبادا صدایم شبیه جیرجیر به نظر برسد.

می‌دونستی زنان بیشتر از نصف جمعیت خریداران کتاب رو تشکیل می‌دن و تعداد نویسنده‌های زن از مرد بیشتره؟ و اونا چی کار می‌کنند؟ ما رو اقلیت می‌دونند؛ یه زیرمجموعه!»

«من شروع می‌کنم.» اعتراف کردم: «من همیشه فکر می‌کردم می‌خوام دلفین باشم. توانایی شنای فوق‌العاده همراه با یه لبخند گل‌وگشاد؛ آدم عاشقش می‌شه.»

اگر من مثل آنها ایستاده بودم، احتمالاً یک پرنده روی سرم فضله می‌انداخت یا باد دامنم را در جهت نادرست بالا می‌زد.

«از هرسلاحی دارین استفاده کنید، حتی چیزهایی که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردین سلاح باشن. مقاومت کنید ولی دلیلی به دست‌شون ندین که بلافاصله نفله‌تون کنند. و هرگز ناامید نشین.»

ترافیک محو شد. تنها صدای باد بود و صورت‌های‌فلکی درخشان آسمان شب که گاه‌وبیگاه از پشت ابرهای تکه‌تکه بیرون می‌آمدند. همراهم در این پرواز محکم دستم را گرفته بود. دومین ستاره سمت راست و پیوسته تا خود صبح. دستش مرا نزدیک‌تر کشید و تبدیل به تکیه‌گاه شد

روز آخر دختره رو خراب نکن.» الکس دست‌هایش را بالا گرفت. «من چیزی نگفتم.» «گاهی چیزهایی که نمی‌گی مهمه.»