بریده‌هایی از کتاب روش نقد؛ جلد پنجم

مادام که تو راه نیفتاده‌ای، هیچ مانعی را احساس نمی‌کنی. با شروع حرکت، مانع‌ها سر در می‌آورند و خود نشان می‌دهند و وابستگی‌ها و هوس‌ها و حرف‌ها و جلوه‌ها و وسوسه‌ها راه را بر تو می‌بندند. آنچه تو را از این دلبستگی‌ها آزاد می‌کند و تو را از این مانع‌ها می‌برد، شناخت عظمت تو و درک بزرگی توست. من از آنچه که دیروز اسیرش بودم، امروز به راحتی بریده‌ام.

زیبایی جهان با این همه درد و رنج و درگیری، با این همه جنگ سیاه و مرگ سرخ، هنگامی به چشم می‌آید و ادراک می‌شود که تو جهان را در رابطه با غایتی و هدفی بسنجی. اگر دنیا برای راحتی و

«مرد میدان ایمان»، باز به زندگی عادی باز می‌گردد، ولی با وجودی غنی‌تر از آنچه که نصیب «مرد میدان نومیدی» می‌شود.