بریده‌هایی از کتاب قصه‌ی سعید و مریم

آوارگانِ در تبعیدِ خاندان

مقصر نگاه بود. آن روز در مهد. او می‌دانست این را. از همین نگاهش را می‌دزدید. تا هیچ‌وقت نشکند و من نتوانستم.

عقایدشون با وجودشون گره خورده؛ نه از هم قابل‌تفکیکن، نه باهم به مشکلی برمی‌خورن.»

میل شدید به دانستن چیزی که هیچ میلی بهش ندارم.

میلی فقط متعلق به زودتر دانستن آن معلوم و نه هرگز خودش.

در موقعیتی که هستم برایم اهمیتی هم ندارد

آن حالت مال شخص مجبور است، نه من که به‌اختیار این زندگی را انتخاب کردم، با علم به چیزهایی که در انتظارم هستند. اندوه و خیالْ مقدمهٔ کم آوردن است. من برای شکست و کم آوردن نیامده‌ام به این شهر.

یک ربعی از اذان گذشته و خواندن نماز اول‌وقت صبح، آن هم در صبح جمعه، حس خوبی بهم می‌دهد.