بریده‌هایی از کتاب برف و سمفونی ابری

یک جای گلوله روی سینه‌اش است.

می‌خندی؟ باز هم خوب است که می‌توانی بخندی.

خیلی ترسناک بود. تا تجربه نکنی نمی‌فهمی. ترس فلجت می‌کند.

می‌خواهم توی یک فانوس دریایی باشم. نور فانوس از روی صورتم بگذرد. برود یک چرخ بزند و باز از رویم رد شود. یک اتاق کوچک. یک تخت وسط اقیانوس. کجایی تو؟