به نظر ویتگناشتاین تمام بینش متجدد جهان بر این وهم قرار دارد که به اصطلاح قوانین طبیعی تبیین پدیدارهای طبیعت هستند و به این جهت اشخاص چنان به قوانین طبیعت مینگرند که گویی بیچون و چرا و تردید ناپذیرند و از این حیث با مردم جامعههای کهن که به ارباب انواع و ارادههای غیبی اعتقاد داشتند تفاوتی ندارند.