کتاب چه کسی در دریا مین کاشت؟

به قدری در زندگی‌اش زجر کشیده بود که دیگر هیچ چیز نمی‌توانست ناراحتش کند.

می‌دید هیچ چیز خوب پیش نمی‌رود امّا می‌دانست که یک روز اوضاع بهتر خواهد شد. کارگری اهل مطالعه بود و کمونیست.

چرا باید با انسان‌ها بمانم و برای آنها کار کنم؟ من از دست‌های عرق‌کرده، از مراسم وحشیانه، از پایکوبی‌ها، از کلیساها و از بزاق تند زن‌هایشان حالم به هم می‌خورد.

از من می‌ترسند و حق هم دارند. اینکه می‌گویم حق دارند نه به این خاطر که بعضی داستان‌هایی که درباره من تعریف می‌کنند راست باشند، همه دروغ‌اند و لایق خودشان امّا کار خوبی می‌کنند که از من می‌ترسند. این همان چیزی است که من می‌خواهم.

من به اندازه سیر کردن شکمم کار می‌کنم چون چیزی ندارم که آن را با کسی قسمت کنم.

گاهی پیپین در زمین خودش، در میان جانوران، جانورانی که بالا و پایین و در اطرافش بودند و می‌خواستند دشتش را یکجا با خود او ببلعند، به‌شدت احساس تنهایی می‌کرد: زیرِ خاک، پر از کرم خاکی بود و روی زمین، پر از موش و در آسمان هم چیزی جز گنجشک به چشم نمی‌خورد.

از سگ‌ها بیزارم، از آن وفاداری خدمتگزارانه‌شان به انسان. از همه حیوانات خانگی بیزارم، از تظاهرشان به درک آدم‌ها، آن هم تنها به خاطر لیسیدن پس‌مانده‌های بشقاب‌های چرب وچیلی‌شان، بیزارم.

آن زن، دیگر به خانه‌اش بازنگشت. به همین خاطر می‌گویند که در باریکه‌چمنزارهای بالای خانه من، جسد آن زن دفن شده است امّا این حقیقت ندارد. و اگر آن سگ‌هایی که رد می‌شوند، می‌ایستند و همیشه یک نقطه را بو کشیده، زوزه می‌کشند و با پنجه‌هایشان زمین را می‌کنند، دلیلش این است که لانه قدیمی موش‌های کور آن زیر است؛ قسم می‌خورم لانه قدیمی موش‌های کور آنجاست.

میله‌های زندان، مشرف به ساحل صخره‌ای بود. دریا، چون خون درون شاهرگ‌ها و چون اندیشه در پیچ و خم کاسه سر تمام شب می‌غرّید و خود را به تخته‌سنگ‌ها می‌کوفت.

میکله آن شب تا صبح در عزای خود بیدار می‌ماند: مرده‌ای بود که در اتاق پیش از تدفین خود، در آن راهرویی که سقفش پوسته پوسته شده و جای آینه‌هایش بالای شومینه‌های مرمرین خالی بود راه می‌رفت.

خاموشی، خاموشی وحشتناک دوران پیری‌اش، با صداهای خفه‌ای که از دوردست‌ها می‌آمدند داشت ترک برمی‌داشت.

شب‌هنگام اهالی دهکده آمدند تا آنها را با خود ببرند. بیسما را دفن کردند ولی الاغ را پختند و خوردند. گوشتش سفت بود امّا آنها گرسنه بودند.