کتاب غواص‌ها بوی نعنا می‌دهند

یک سر این جاست... بیایید این جا! دویدم طرف صدا و سر را دیدم و چشم های حمیدی‌نور را که به آسمان نگاه میکرد. سر کنار یک بوتهٔ نعنا آرام گرفته بود. و ما هنوز همان هفتادودو نفر بودیم.

کوچه های این شهر به خون آغشته است؛ با وضو وارد شوید.

یاابالفضل دستم؟... دستم کو؟... قطع شده یعنی؟ سیدرضا سر گذاشت روی صورت خاک آلود پولکی و گفت: نگران نباش. خودم پیداش می کنم برات.

و پشت سرهم و ریتمیک خواند: آخر تا کی کمپوتها در بسته، پسته ها نشکسته، میوه ها با هسته؟ هان؟

من خس بی‌سر و پایم که به سیل افتادم/ او که می رفت مرا هم به دل دریا برد.

هنوز حرفش تمام نشده ّ بود که نقی را پرت کرد تو جمع بچه‌هایی که دور هم جمع شده بودند. کریم از گوشه ای فریاد زد: علی! علی نبود. فرار کرده‌بود. ولی صداش از دور می آمد که: جان علی؟

فریاد زدم: از ردیف عقب، رو به جلو، بشمار... یک! نفر آخر گفت: یک. و بعدی و بعدی شمردند تا سی وپنج. ستون اول تمام شد و ستون دوم شروع کرد: سی و شش. تا به هفتاد رسید. فقط من مانده بودم و کریم. کریم پیش‌دستی کرد. سکوت را شکست و فریاد زد: هفتاد و یک. و سکوتی عجیب در صبحگاه افتاد. احساس کردم همه نگاه ها به من است. گرمم شد. نه البته از گرما. از آن نگاه ها و از نفسی که در سینه ام حبس شده بود و ازبُغضی که در صدام افتاد و از صدایی که سعی کردم از همه بلندتر باشد و از گفتن: هفتاد و دو. این عدد همه مان را ساکت کرد و بعضی نگاه‌ها را به طرف هم کشاند و لبخند ها را محو کرد و سکوت را غلیظ تر و عجیب تر و مرموزتر. طوری که احساس کردم باید چیزی بگویم، وگرنه ممکن است این سکوت به بغض یا چیز دیگر تمام شود. اما نتوانستم. من آن روز، آن ساعت، آن لحظه، به خدای حسین قسم، هیچ چیز نتوانستم بگویم. اگر می گفتم، دیگر نمیتوانستم تو چشم نیروهام نگاه کنم و دستورشان بدهم. همین طور نگاه شان میکردم.

یکی از بچه ها باز حرف را کشاند به بمبارانها و شهردار هم گفت بعد از اعزام های ِ صدهزارنفری ما عراق هر خانهٔ ما را یک سنگر می داند و مسئولین شهر تو جلسه های ستاد پشتیبانی جنگ استان به این نتیجه رسیده اند که ممکن است عراق از بمب شیمیایی هم استفاده کند.

می خواست سوار شود، که برگشت گفت: مواظب عدد مقدس گروه تان باشید. آدم بدجوری هوس میکند نگرانش باشد. و دست خداحافظی تکان داد و گفت: یاعلی!

باید می رفتم از فرماندهٔ گردان می پرسیدم. رفتم وضو گرفتم، رفتم طرف چادری که بالاش تابلویی داشت که " یاحسین! فرماندهی از آن توست."

این عادت حمیدی‌نور بود که وقتی کسی از کارش تعریف و تمجید میکرد، با استادی تمام مسیر حرف را عوض می کرد و یاد همه میآورد که هیچ کس جز شهید سزاوار تعریف و تمجید نیست.

آهی کشید و گفت: ارتباط تان فقط باید، به قول پورحسینی، با اوستاکریم باشد و اهلبیتش.

لاقل تو یکی بمان... زنده بمان.

بگو!... بگو اشهد ان الاله االالله... و اشهد ان... نمی توانست. خون از گلویش می جوشید و نمی توانست. گریه ام گرفت. گفتم: نروی از پیشم، کریم. من این جا تنها... گفتم: بگو! هر طور که شد، حتی اگر نصفه ِ نیمه، بگو!... د بگو دیگر قربان گلوی بریده ات.

سر " همت " می خواست و دست " خرازی" که راه فرات را بشناسند

گفته: تا می توانید شکستن خط فرضی دشمن را تمرین کنید. گفته: البته با توکل.

کریم گفت: این اشکها قیمتی‌اند، پسر. نگهشان دار برای شب، سوار بلم، لای نیزار، یا آن غارها. آنجا بهتر می‌توانی بفهمی چقدر شیرین اند.

سر کنار یک بوتهٔ نعنا آرام گرفته بود. و ما هنوز همان هفتادودو نفر بودیم.

این بوی نعنا از کجاست؟

سر طرف آسمان بلند کردم و به خدا گفتم: بدت نیاید. آدمم دیگر. بعضی وقت ها خیلی کم می آورم.

فقط من مانده بودم و کریم. کریم پیش‌دستی کرد. سکوت را شکست و فریاد زد: هفتاد و یک. و سکوتی عجیب در صبحگاه افتاد. احساس کردم همه نگاه ها به من است. گرمم شد. نه البته از گرما. از آن نگاه ها و از نفسی که در سینه ام حبس شده بود و ازبُغضی که در صدام افتاد و از صدایی که سعی کردم از همه بلندتر باشد و از گفتن: هفتاد و دو. این عدد همه مان را ساکت کرد و بعضی نگاه‌ها را به طرف هم کشاند و لبخند ها را محو کرد و سکوت را غلیظ تر و عجیب تر و مرموزتر. طوری که احساس کردم باید چیزی بگویم، وگرنه ممکن است این سکوت به بغض یا چیز دیگر تمام شود. اما نتوانستم. من آن روز، آن ساعت، آن لحظه، به خدای حسین قسم، هیچ چیز نتوانستم بگویم.

فرمانده گفت: تاریخ جنگ این مملکت به شماها افتخار خواهد کرد. به شما بچه های غواص انصارالحسین (ع). آن روز زیاد دور نیست. خواهید دید که آن روز زیاد دور نیست. و پشت به همه کرد، با همان قدم های مصمم، رفت طرف پاترول سفیدش. می خواست سوار شود، که برگشت گفت: مواظب عدد مقدس گروه تان باشید. آدم بدجوری هوس میکند نگرانش باشد. و دست خداحافظی تکان داد و گفت: یاعلی! همه ناخودآگاه دست خداحافظی تکان دادیم و با هم گفتیم: یاعلی!

گفت: از من چیزی بخواه! پسر فکر کرد و گفت: فقط یک لیوان آب. ژنرال لبخند زد و دستور آوردن داد و ما همه خیره به لیوان آب مانده بودیم و نگاه ژنرال، که نگاهش نشان می داد از اینکه توانسته غرور پسر را بشکند، راضی است. پسر لیوان را گرفت. همه مان انتظار داشتیم آبش را سر بکشد. اما این کار را نکرد. آستینش را زد بالا و با همان یک لیوان آب وضو گرفت و دنبال قبله گشت و ایستاد به نماز. همه ایستاده بودیم و داشتیم هاج و واج نگاهش می کردیم.

سرم را انداختم پایین و آرام سالم کردم. همین طور که ظرف های بیست لیتری آب را دست به دست میکردند گفتند: سالم.

رفتم بلندگو را از کریم گرفتم و حرفم را با حرفی از مولای خودم علی شروع کردم و شعری از ععلامه‌طباطبایی که: من خس بی‌سر و پایم که به سیل افتادم/ او که می رفت مرا هم به دل دریا برد.

یکی این جاست که سر ندارد.

یک سر این جاست... بیایید این جا! دویدم طرف صدا و سر را دیدم و چشم های حمیدی‌نور را که به آسمان نگاه میکرد. سر کنار یک بوتهٔ نعنا آرام گرفته بود. و ما هنوز همان هفتادودو نفر بودیم.

پس چرا بوی نعنا نمی‌آید؟

سر کنار یک بوتهٔ نعنا آرام گرفته بود. و ما هنوز همان هفتادودو نفر بودیم.

قبله را پیدا کردم و خواستم بلند شوم و شروع کنم که صدایی از تاریکی زمزمه کرد: موالی یا موالی اَنت الدلیل و