کتاب راز گمشده مجنون

آقای گلسرخی یک شب با لحن تندی علیه شاه صحبت کرد، نیروهای گارد که منتظر بهانه بودند به حسینیه ریختند، مردم را کتک زدند و عدّه‌ای را دستگیر کردند. از آنجا بود که تظاهرات اهواز شروع شد.

یک جزوه از حاج خلف شوهر قمر که در ارتش کار می‌کرد، گرفتم که در آن نوع روابط سازمانی و برخورد با زیردست و بالادست و مسائل مربوط به سازماندهی نیروها را توضیح داده بود. جزوه را به دقّت مطالعه کردم. مطالب آن در شکل بخشیدن به سازمان سپاه حمیدیه خیلی کمکم کرد.

«ننه، بچّه‌ها زخمی شدند، شهید شدند. آب میدم بهشون، از تو جادّه می‌کِشَمشون کنار. من دارم میرم. اگر پیروز شدیم که شدیم، اگر هم نه، خواهرهام دست عراقی‌ها نیفتند ببرشون یه جای دور»

چه کار می‌کردی این همه سال تنها در مجنون؟ خسته نشدی از سکوت عجیب جزیره؟ سی و دو سال علی، سی و دو سال است که تو رزمنده‌ای و لباس جهاد به تن داری، همه برگشتند سر خانه و زندگی‌شان، همه چیز عادی شد، اما تو ماندی در جزیره، حالا آمده‌ای ننه؟ حالا؟!

این سال‌ها که بی تو گذشت، بر ما خیلی سخت گذشت. تمام ترسم از این است که ننه علی را از پس چروک‌های صورتش و موهایش که سپید شده نشناسی. گفته بودی: «نوبت سهم شما هم می‌رسد»، امّا سهم ما بعد از جنگ فقط چشم‌انتظاری بود و نگرانی‌های همیشگی که دست از سر ما بر نداشته

جواب دانشگاه آمده بود. قبول شده بودم، دندانپزشکی. امّا به ننه و بقیه گفتم تا تکلیف جنگ روشن نشود، دانشگاه همین‌جاست. قید دانشگاه را زدم

فکر می‌کنم کم‌کم بقّیه هم دارند قدر تو را می‌دانند امّا چه دیر شد. چقدر دیر به سراغت آمدند. نوش‌دارو بعد از مرگ سهراب آورده‌اند تا مرهم زخم‌های کهنه‌مان باشد. ما زخم‌هایمان را خیلی وقت پیش با حرف‌های خودت که می‌گفتی دوست داری گمنام باشی، تسلّی داده‌ایم.

چشم‌هایم روی صفحهٔ تلویزیون مانده بود. که یکدفعه زمینهٔ قرمز پس زمینهٔ تصویرت با چند پرستو نگاهم را میخکوب کرد روی این قاب شیشه‌ای، پلک نمی‌زدم، هیچ صدایی هم نمی‌شنیدم، محو تصویرت بودم که بعد از این همه خبر روی تلویزیون خانه‌مان نقش بسته بود و لبخندت که مثل همیشه سخاوتمندانه پر از ملاحت بود و مهربانی را بر سرم می‌بارید. ..... چقدر حس کردم که جایت خالی است .....

آن شب در معراج حسین چقدر بی‌تابت بود، هیچ کس نمی‌توانست آرامش کند. باید خودت دست می‌کشیدی روی قلبش. حسین فقط تو را می‌خواست. انتظار در چشمانش ته کشیده بود و دستانش می‌لرزید. تکه‌های استخوانت را در بغل گرفته بود و انگار نمی‌خواست باورش شود که تمام پدرش جمع شده است میان این پارچهٔ سفید سبک...

ما همیشه قدرتی مافوق قدرت بشر را می‌بینیم که یاری‌مان می‌کند. در شرایطی که امکانات رژیم صدّام صدها برابر ماست و همهٔ کشورها در کنارش متّحد شده‌اند و ما دست خالی می‌جنگیم، تمام دلخوشی‌مان به این قدرت عظیم معنوی است.

فقط یک کُلت داشتم و دائم قدم می‌زدم و فکر می‌کردم. باید سریع تصمیم می‌گرفتیم. زمان غنیمتی بود که داشت از دستمان می‌رفت ولی دشمن به خوبی از آن استفاده می‌کرد. فکر از دست رفتن حمیدیه و ورود دشمن به خانهٔ مردم آرامم نمی‌گذاشت