بریده‌هایی از کتاب زخمی که از زمین به ارث می برید

لابد هدف پرواز بود که دست‌های‌مان را بُریدند در تشتِ باروت خواباندند

وقت نداشتیم آن‌قدر که بفهمیم صدای گلوله از خودش دیرتر اتفاق می‌افتد

روی دریچه‌های گرفتهٔ قلب‌مان نوشت: «این‌جا یک مرد به خاطر شعر کشته می‌شود.»

حرفی هست که پشت غضروف آرواره‌تان مانده در لحظهٔ رسیدنِ دود به مغز استخوان در لحظهٔ فرورفتن ماه به جناقِ شغال شما را می‌بینم که اگر اشتباه نکنم دست از دویدن کشیده‌اید به دست‌های‌تان خیره‌اید به کلمات که پیش از ادا شدن دود می‌شوند و این منطقِ مطلقِ درد است منطقِ مطلقِ زخمی که از زمین به ارث می‌برید.

نامت را با دود سیگار و استخوان نهنگی در اقیانوس اطلس می‌نویسم با خون زنی که نمی‌داند کجای تنش داسی‌ست که شب‌ها گندم درو می‌کند

بلند شو تو روح کوچکی هستی که از اردوگاه کار اجباری فرار کرده

هیچ راهی به عقب نیست هیچ راهی به هیچ جای جهان نیست

من می‌گویم این کارمای دایناسورهاست که تمام‌ناشدنی‌ست.

لابد هدف پرواز بود که دست‌های‌مان را بُریدند در تشتِ باروت خواباندند

برو ابونواس! برو! از این جهنمِ نانوشته برو!

ما از نفس کشیدن دست کشیدیم به مردمک‌های هم خیره شدیم سرهامان را جابه‌جا کردیم و بعد باز به نفس کشیدن ادامه دادیم.

ما را سوزاندند فقط یادشان رفت گلومان را با خودمان چال کنند ما را به جرم حرف زدن با مُردگان نسوزاندند ما دیوانه نبودیم

در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.

من به خروج از این وضعیت دردناک محتاجم

ما از نفس کشیدن دست کشیدیم به مردمک‌های هم خیره شدیم سرهامان را جابه‌جا کردیم و بعد باز به نفس کشیدن ادامه دادیم.

حالا سه‌بار به خودت بگو وجود داری

وقت نداشتیم آن‌قدر که بفهمیم صدای گلوله از خودش دیرتر اتفاق می‌افتد همچون صدای شکستن استخوان ترقوه که دیرتر از خودش کسی به ما نگفته بود

کسی به ما نگفته بود کسی که رفت نمی‌رود بخار می‌شود

ما را سوزاندند فقط یادشان رفت گلومان را با خودمان چال کنند

و فریاد زدن: ما با دو چشم ندیده‌ایم با گلوی بُریده دیده‌ایم و این آغاز کشف نقطهٔ انقراض پرنده است.

زمان از رگی که پشت جناق سینه‌ات گرفته آغاز شده از لحظه‌ای که تکه‌ای از خودت را به دندان گرفته‌ای و چیزی از خودت

اگر تو ببر باشی من خدای سلاخ‌خانه‌ام.

باد ربطی به کندن صدای دیوانگان در شیار حنجره دارد

پُر از دشمنان خیالی‌ام پُر از شاخه‌هایی که به نبودن عادت نمی‌کنند و خالی شدن و پُر نشدن زمین تاریخی‌ست که روی سینه کنده‌ام

به کُشتارهای دسته‌جمعی شبیه‌تری به انواع جنایت‌های جنگی و این‌که در جاهای نامعلومی از زمین تکه‌هایی از خودت چال کنی و بگویی: جهان نجات‌دادنی نیست

که دست‌هات دو مربع جاودانه‌اند در لحظهٔ انهدام کائنات دو شیء بی‌تعریف که روی‌شان نوشته‌ایم: در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.

ما فقط وقتی هنوز باران نباریده بود زیر درختان کاج می‌ایستادیم و از خودمان صدای پرنده‌ای درمی‌آوردیم که قرن‌ها پیش مُرده بود.

در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.