کتاب زخمی که از زمین به ارث می برید

لابد هدف پرواز بود که دست‌های‌مان را بُریدند در تشتِ باروت خواباندند

وقت نداشتیم آن‌قدر که بفهمیم صدای گلوله از خودش دیرتر اتفاق می‌افتد

بلند شو تو روح کوچکی هستی که از اردوگاه کار اجباری فرار کرده

روی دریچه‌های گرفتهٔ قلب‌مان نوشت: «این‌جا یک مرد به خاطر شعر کشته می‌شود.»

من می‌گویم این کارمای دایناسورهاست که تمام‌ناشدنی‌ست.

حرفی هست که پشت غضروف آرواره‌تان مانده در لحظهٔ رسیدنِ دود به مغز استخوان در لحظهٔ فرورفتن ماه به جناقِ شغال شما را می‌بینم که اگر اشتباه نکنم دست از دویدن کشیده‌اید به دست‌های‌تان خیره‌اید به کلمات که پیش از ادا شدن دود می‌شوند و این منطقِ مطلقِ درد است منطقِ مطلقِ زخمی که از زمین به ارث می‌برید.

هیچ راهی به عقب نیست هیچ راهی به هیچ جای جهان نیست

لابد هدف پرواز بود که دست‌های‌مان را بُریدند در تشتِ باروت خواباندند

نامت را با دود سیگار و استخوان نهنگی در اقیانوس اطلس می‌نویسم با خون زنی که نمی‌داند کجای تنش داسی‌ست که شب‌ها گندم درو می‌کند

برو ابونواس! برو! از این جهنمِ نانوشته برو!

حالا سه‌بار به خودت بگو وجود داری

ما از نفس کشیدن دست کشیدیم به مردمک‌های هم خیره شدیم سرهامان را جابه‌جا کردیم و بعد باز به نفس کشیدن ادامه دادیم.

ما را سوزاندند فقط یادشان رفت گلومان را با خودمان چال کنند ما را به جرم حرف زدن با مُردگان نسوزاندند ما دیوانه نبودیم

در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.

کسی به ما نگفته بود کسی که رفت نمی‌رود بخار می‌شود

من به خروج از این وضعیت دردناک محتاجم

ما از نفس کشیدن دست کشیدیم به مردمک‌های هم خیره شدیم سرهامان را جابه‌جا کردیم و بعد باز به نفس کشیدن ادامه دادیم.

و ما هر نسل یک‌بار منقرض می‌شدیم

وقت نداشتیم آن‌قدر که بفهمیم صدای گلوله از خودش دیرتر اتفاق می‌افتد همچون صدای شکستن استخوان ترقوه که دیرتر از خودش کسی به ما نگفته بود

ما را سوزاندند فقط یادشان رفت گلومان را با خودمان چال کنند

و فریاد زدن: ما با دو چشم ندیده‌ایم با گلوی بُریده دیده‌ایم و این آغاز کشف نقطهٔ انقراض پرنده است.

زمان از رگی که پشت جناق سینه‌ات گرفته آغاز شده از لحظه‌ای که تکه‌ای از خودت را به دندان گرفته‌ای و چیزی از خودت

اگر تو ببر باشی من خدای سلاخ‌خانه‌ام.

باد ربطی به کندن صدای دیوانگان در شیار حنجره دارد

پُر از دشمنان خیالی‌ام پُر از شاخه‌هایی که به نبودن عادت نمی‌کنند و خالی شدن و پُر نشدن زمین تاریخی‌ست که روی سینه کنده‌ام

به کُشتارهای دسته‌جمعی شبیه‌تری به انواع جنایت‌های جنگی و این‌که در جاهای نامعلومی از زمین تکه‌هایی از خودت چال کنی و بگویی: جهان نجات‌دادنی نیست

که دست‌هات دو مربع جاودانه‌اند در لحظهٔ انهدام کائنات دو شیء بی‌تعریف که روی‌شان نوشته‌ایم: در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.

ما فقط وقتی هنوز باران نباریده بود زیر درختان کاج می‌ایستادیم و از خودمان صدای پرنده‌ای درمی‌آوردیم که قرن‌ها پیش مُرده بود.

در زمین حسرتی هست که به جنس خاک برمی‌گردد به جنس آب‌ونمک و هیچ‌وقت هیچ کاریش نمی‌شود کرد.

کسی نمی‌دانست فاجعه وقتی از راه برسد به قانون بقا رحم نمی‌کند