بریده‌هایی از کتاب منجی

اگه افراد قانون‌شکن و عصیان‌گر در تاریخ وجود نداشتن، ما هنوز سبک زندگیِ دوران «فئودالیسم» یا همون «ارباب-رعیتی» رو داشتیم.

مرز بین عدالت و بی‌عدالتی چقدر باریک است. ابتدا آدم تصور می‌کند در قلب عدالت قرار دارد و برای عدالت می‌جنگد؛ ولی بعد به یک‌باره مسیر را گم می‌کند و تبدیل به فردی می‌شود که خود زمانی در حال مبارزه با آن بود.

بعضی اوقات، چنان شرایط زندگی برای آدم سخت می‌شه که آدم اصلاً دوست نداره به زندگی خودش ادامه بده.

آیا یک آدم تا زمانی که زنده هست، می‌تواند به صحیح بودنِ تصمیمات خود در طولِ زندگی پی ببرد یا نه؟

اگه یه آدم در زندگی ترس رو تجربه نکنه، هیچ موقع نمی‌تونه شهامتِ غلبه بر ترس رو تجربه کنه.

تردید، سایهٔ ایمان محسوب می‌شه. اگه کسی تردید نداشته باشه، به اون ایمان و اعتقاد واقعی دست پیدا نمی‌کنه.

من در مسیری که داشتم می‌پیمودم گم شدم؛ قضیه به همین سادگیه. من به یه سری اصول اعتقاد داشتم، ولی به مرور زمان، چشمام روی حقایق بسته شد. مدت‌ها بعد، دوباره وقتی چشم باز کردم که خودم تبدیل به یه آدم فاسد شده بودم. این مسئله، مدام در طول تاریخ برای آدمای مختلف پیش میاد.