کتاب سوت زدن در تاریکی

بخواهی یا نخواهی در قلبم نشستی حالا انتخاب کن می‌خواهی تپشِ حیات باشی یا گلوله‌ای

بخواهی یا نخواهی در قلبم نشستی حالا انتخاب کن می‌خواهی تپشِ حیات باشی یا گلوله‌ای

بیا باز فریب بخوریم تو فریبِ حرف‌های مرا و من فریبِ نگاه تو را

تو رفتی اما دست‌هایت را چنان گرفته بودم که هنوز میان دست‌های من مانده‌است

اما همهٔ راه‌ها که با پا پیموده نمی‌شوند دستت را به من بده

خیال کرده بودم که تو ماهی و من نزدیک‌ترین ستارهٔ توام تو خورشید بودی ستارگانِ بی‌شمار را روشن کردی من در آن میان گم شدم

وقتی به مرگ فکر می‌کنم می‌دانم باید به زندگی فکر کرد وقتی به زندگی فکر می‌کنم می‌دانم باید به تو فکر کنم وقتی به تو فکر می‌کنم نمی‌دانم چه کنم

ای کاش درخت بودم زبانم زبانِ سکوت بود تا سکوتِ تو را می‌فهمیدم

دریا با من مهربان نیست دوستش دارم به آغوشش رها می‌کنم خود را مرا غرق می‌کند

بخواهی یا نخواهی در قلبم نشستی حالا انتخاب کن می‌خواهی تپشِ حیات باشی یا گلوله‌ای

سقف ما می‌توانست پاره ابری باشد فقط تا دل‌خوش باشیم وقتی که می‌بارد من موی و روی تو را با نوازش‌هایم از قطره‌های باران پاک کنم و تو هرگز رازِ قطره‌های چکیده بر گونه‌هایم را ندانی این برای شادی من بس بود

تولدِ منی بی‌سبب نیست که هر چه بیش قدم پیش می‌گذارم از من دورتر می‌شوی تو لحظهٔ تولد منی

ای کاش درخت بودم زبانم زبانِ سکوت بود تا سکوتِ تو را می‌فهمیدم

زمانی‌ست که از کلمات خسته‌ام گروه‌گروه هجوم می‌آورند می‌نشینند در سرم مثل دستهٔ پرندگان بر سرِ درختی دست بر دست می‌کوبم بانگ برمی‌کشم می‌پرند و پراکنده می‌شوند یک پرندهٔ خاموش اما نه می‌ترسد نه می‌رود نه آوازش را می‌خواند

درخت انار با گل‌هایش غوغایی کرده در حیاط و تو این‌جا نیستی بخندم یا گریه کنم

نور بودی آمدی به اتاقم پرده را کشیدم که ترکم نکنی تاریکم کردی

وقتی به مرگ فکر می‌کنم می‌دانم باید به زندگی فکر کرد وقتی به زندگی فکر می‌کنم می‌دانم باید به تو فکر کنم وقتی به تو فکر می‌کنم نمی‌دانم چه کنم

بی‌هیچ حسرتی مگر این حسرتِ ابدی که دهانم را می‌گیرد دیگر چگونه بگویم که دوستت دارم

ما دو شاخهٔ یک درختیم ما دو شاخهٔ یک درختیم کاش باد از دو سو می‌وزید ۷ تیر ۱۳۸۸

گاهی صخره‌ها هم گریه می‌کنند ندیده‌ای تو هرگز هم نخواهی دید اما صخره‌ها هم گاهی گریه می‌کنند نمی‌دانی چرا هرگز هم به تو نخواهم گفت اما گریه می‌کنند صخره‌ها دریاها با خود غمی را می‌آورند و می‌برند اما صخره‌ها نمی‌دانی وقتی که گریه می‌کنند وقتی که گریه می‌کنند

جز من کسی دوبار اشتباه نمی‌کند جز من کسی هزاربار اشتباه نمی‌کند جز من کسی نشانی تو را نمی‌داند

می‌ترسم از عشق از عشق می‌ترسم این شعرهای عاشقانه که می‌نویسم سوت زدنِ کودک است در تاریکی ۶

دنیای روبه‌رو زیبا نیست چشمانت را باز کن تا لحظه‌ای زیبا کنی دنیای مرا

چشمانت را باز کن تا لحظه‌ای زیبا کنی دنیای مرا

اما همهٔ راه‌ها که با پا پیموده نمی‌شوند دستت را به من بده

مگر زندگی چه می‌خواهد به ما بدهد که تو از من چشم برداری و من نگویم که دوستت دارم

همهٔ کلمات راز مرا می‌دانند این است که هر چه می‌نویسم عاشقانه‌ای برای تو می‌شود

ما دو شاخهٔ یک درختیم کاش باد از دو سو می‌وزید

برقص برقص تا دنیا از تو یاد بگیرد زیبا باشد

وقتی که می‌روند بلندبلند می‌خندم اما عزیزِ دلم وقتی تو رفتی آهسته‌آهسته گریه کردم تو که می‌دانستی خطرناک نیستم این مشتِ پرکرده فقط به کار بالا بردن می‌آید باید این زنجیرها را باز می‌کردی