بریده‌هایی از کتاب ماه و ماهی؛ مجموعه‌ی غزل

سخت دل دادی به ما و ساده دل برداشتی دل بریدن‌هات حکمت داشت: دلبر داشتی!

خنده‌های بی‌دلیل و اشک‌های ناگهان

موی سیاه دادم و آموختم تو را

تا خدا این‌جاست باید مثل ماهی‌ها تپید آسمان آبی‌ست، گل سرخ است، من هم روشنم...

به اسیر قفس از لذت پرواز مگو

خیر است اگر که از طرف دوست شر رسد

قشلاق کرده‌ام به تو از دست زندگی چندی‌ست پایتخت جهانم، اتاق توست ۷ / ۱ / ۱۳۹۴

اسیرت کرده بودم فکر می‌کردم که عشق است این! قفس را باز کردم دانه بگذارم که دررفتی

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم! اندوه بزرگی‌ست چه باشی... چه نباشی...

دنیا تو را به نعمت فردوس می‌خرید شادم درین معامله نفروختم تو را از دستبرد دشمن و از چشم‌زخم دوست در سینه چون جواهری اندوختم تو را روی سپید دوست، مقامات معنوی‌ست موی سیاه دادم و آموختم تو را

موی ناخوانای تو با شیوهٔ تلفیق تو گیسوان لیقه با ابروی نستعلیق تو نسخه‌ای خطی که دور از دست دوران مانده است

کوهم ولی تمام شده استقامتم

هر سال مرا با تو به یک لحظه گذشته هر لحظه مرا بی‌تو گذشته‌ست به سالی

خنده‌های بی‌دلیل و اشک‌های ناگهان از خودم دیگر ندارم اختیاری بعد تو

گرچه چندی پر شد از تلخابهٔ غم ساغرش چشم روشن دار چون شهنامه خوش بود آخرش قدر عمری باروبر می‌گیرد از آن بار عام هر که باری فیض خدمت یافته از محضرش از ازل بلبل شهید راه گل بوده‌ست و من بلبلی دارم درین بستان که گل‌ها پرپرش جمعی از مرغان نشسته بر مقامش ظهر و عصر چندی از کروبیان از صبح تا شب بر درش در صدایش باغی از قمری به ذکر «ربّنا» هر که از این نغمه رنجد خاک عالم بر سرش الغرض خورده‌ست هر جنبنده از پهلوی خویش یزدگرد از جامهٔ زرین و طاووس از پرش

سخت دل دادی به ما و ساده دل برداشتی دل بریدن‌هات حکمت داشت: دلبر داشتی!

هُش دار! که آرامش ما را نخراشی...

تا روانم را بشویم از پلشتی‌های دهر چند لحظه می‌نشینم روبه‌روی مادرم تار خواهد شد جهان در چشم‌های تیره‌ام کم شود حتا اگر یک تار موی مادرم

گوش دل می‌شنود آن‌چه که در دل باشد عشق را زمزمه کافی‌ست، به آواز مگو

باید شبی به قبلهٔ حاجات رو کنم تا از خدای خویش تو را آرزو کنم

درخت خشکم و همصحبت پرستوها تو هم که خستگی‌ات رفت، می‌پری از من

بازار شام کن شب‌مان را به موی خود بگذار تا شلوغ شود با تو خلوتم بر شانه‌ام گدازه‌ای از بوسه‌ها گذار کوهم ولی تمام شده استقامتم بگذار تا دخیل ببندم به دامنت حالا که در حریم تو گرم زیارتم

آغوش تو چه‌قدر می‌آید به قامتم در آن به قدر پیرهن خویش راحتم

هر سال مرا با تو به یک لحظه گذشته هر لحظه مرا بی‌تو گذشته‌ست به سالی

رفتی و مثل پلی متروکه در خود ریختم رد شده از استخوان‌هایم قطاری بعد تو

تو ماهی و من ماهی این برکهٔ کاشی... اندوه بزرگی‌ست زمانی که نباشی! آه از نفس پاک تو و صبح نشابور از چشم تو و حجرهٔ فیروزه تراشی... پلکی بزن ای مخزن اسرار که هربار فیروزه و الماس به آفاق بپاشی! ای باد سبک‌سار! تو هم بگذر و بگذار! هُش دار! که آرامش ما را نخراشی... هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم! اندوه بزرگی‌ست چه باشی... چه نباشی...

دست‌هایت مرتع انگورهای نوبر است چون حلال من نشد باشد حرام دیگری

سخت دل دادی به ما و ساده دل برداشتی دل بریدن‌هات حکمت داشت: دلبر داشتی!

کسی که خواب گرفت از سرم خیال وصالش مگر به خواب ببینم که مال من شده باشد

بند نافم کاش می‌پیچید دور گردنم تا که از زهدان مادر قطع می‌شد شیونم تا که چشمم وا نمی‌شد رو به هر عفریته‌ای تا به زشتی‌های دنیا تر نمی‌شد دامنم حاصل پیوند نامیمون ابلیس و خدا هم اهورایم بلاتشبیه و هم اهریمنم عکس موجود عجیب‌الخلقه‌ای آورده‌اند بس که زشتم شرم دارم تا بگویم: این منم! من چه بدیمنم که می‌گرید به احوالم رفیق من چه بدبختم که می‌خندد به ریشم دشمنم پایمال خواهش هر نابکاری شد دلم دستمال شهوت هر نانجیبی شد تنم آه! انسان معاصر! آه حیوان دورو! آه نسناس دروغین! لاشخوار جنگجو!