بریده‌هایی از کتاب رد گم

روزی خواهد آمد که بشر الفبایی در چشمانِ سنگِ یمانی و مخملِ خرمایی پروانهٔ بید کشف خواهد کرد و غرق در حیرت خواهد فهمید هر حلزونِ خال‌دار شعری است.

در اتاقی آکنده از بوی عطرهای کسی که رفته بود، از احتمال حرف زدن با خودم معذب بودم.

آن که از انسانیت دست کشیده بسیار سخت دوباره انسان خواهد شد.

وای بر من! چه کس راه بر محبوب من بسته است؟ زمان می‌گذرد، نیم‌روز می‌رسد، او اما نمی‌آید.

ریتمِ آشفتهٔ معمولِ هر روزم مختل شده بود و سه هفته از بردگی تشکیلاتی معاف بودم که به ازای سیر کردن شکمم سال‌های فراوانی از عمرم را گرفته بود

بر این زمین بنگر از بردگانت انبوهی گرفته که تو به جبران رکوع، عبادت و ستایش در جوابِ رنج‌ها و دل‌های شکستهٔ قربانیان به ترس و تحقیرِ نفس و امیدِ عبث پاسخ‌شان می‌دهی.

شکاف‌های چندهفته‌ای در تومارِ وجودم بود، فصل‌هایی می‌گذشت که هیچ خاطرهٔ حقیقی، حسِ خاص یا بلندمدتی از آن‌ها نداشتم: روزهایی که با هر حرکت دچار این اضطراب وسواس‌گونه می‌شدم که پیش‌تر دقیقاً در همین وضعیت همین کار را کرده‌ام، همین کنج نشسته‌ام، همین حرف‌ها را زده‌ام و به قایقِ بادبانی گرفتار در شیشهٔ وزنهٔ کاغذ نگاه کرده‌ام.

به مجردی که سنگِ سیزیف را از پشتِ پوسته‌پوسته‌ام زمین می‌گذاشتم، همزادم بر پشتم می‌نشست و بسیار پیش می‌آمد حس کنم وزنِ سنگِ خارا را به وزن قاضی وجدان ترجیح می‌دهم.