کتاب نکراسوف

ما همه رشته‌هایی داریم و وقتی که بتوانند آن‌ها را بکشند، شروع به رقصیدن می‌کنیم.

ورونیک: «به سرمایه‌داری دست نزنید وگرنه اسیر توحش می‌شوید. دنیای بورژوا عیب‌های خودش را دارد، ولی بهترین دنیای ممکن است. فقر در برابر فقر، سعی کنید که با فقر خودتان به‌خوبی بسازید؛ قبول کنید که هرگز پایان آن را نخواهید دید و خدای‌تان را شکر کنید که در ا.ج.ش.س. به دنیا نیامده‌اید.» ژرژ: نگو که آن‌ها باور می‌کنند: این‌قدر احمق نیستند.

ژرژ: با من چه می‌کنید؟ ورونیک: با شما؟ چه‌کار می‌توانم بکنم؟ آیا گیتارید که بزنم؟ یا ماندولین که بنوازم؟ یا میخی که به سرش بکوبم؟

بیچاره فرانسه، اگر ولگردهایش بخواهند لذت‌های امپراتورهای روم را به خودشان هدیه کنند، چه به سرش خواهد آمد!

مرد ولگرد: به من دست نزنید! در دورهٔ جمهوری هستیم و من حق دارم وقتی زنم کتکم می‌زند داد بزنم

جنایت من این نیست که دروغ می‌گویم، بلکه این است که به‌تنهایی دروغ می‌گویم.

نرون، برده‌ها را از زن‌های‌شان جدا می‌کرد تا آن‌ها را پیش ماهی‌ها بیندازد؛ و تو، آدم بی‌رحم‌تر از او، مرا از ماهی‌ها جدا می‌کنی تا پیش آدم‌ها بیندازی.

نرون، برده‌ها را از زن‌های‌شان جدا می‌کرد تا آن‌ها را پیش ماهی‌ها بیندازد؛ و تو، آدم بی‌رحم‌تر از او، مرا از ماهی‌ها جدا می‌کنی تا پیش آدم‌ها بیندازی.

ژول: افراد بی‌خانمان؟ عالی است! اما این‌ها کجا زندگی می‌کنند؟ در کاراکاس؟ در پورتوریکو؟ پریگور: به فکر افراد بی‌خانمان کشور خودمان بودم. ژول: مگر دیوانه‌ای! افراد آسیب‌دیدهٔ خودمان باید قربانی بلاهای منحصراً طبیعی باشند: در غیر این صورت، عشق را در ماجراهای پلید بی‌عدالتی اجتماعی به گند می‌کشی. شعار ما را به خاطر می‌آورید: «همه خوشبخت‌اند»