کتاب بهار رویش

«وَ لاَنُسْرِعَ بِأَبْصَارِنَا إِلَی لَهْوٍ»، با چشممان نه تنها به حرام، که حتی به بی‌فایده‌ها هم نگاه نکنیم. این نگاه و این سرمایه‌های ما در جایی باید به جریان بیفتند که سود بدهند و زیاد بشوند، نه اینکه راکد بمانند.

خیلی خدا خداست. همیشه او خدایی کرده و جداً بهتر از او، ما هیچ خدایی پیدا نمی‌کنیم؛

کاسه‌های ما واژگون است

در روایت آمده است که اگر به مقدار کمی کینه مؤمنی در دل تو باشد، به اندازه سال‌های نوری، بوی بهشت را نخواهی شنید و نخواهی یافت.

آنچه جز او در ما موج ایجاد کند ذنب ماست

مذهب در جایی ضرورت پیدا می‌کند که راه انسان طولانی باشد، نه فقط تا توالت و آشپزخانه؛ که برای اینها به این همه استعداد نیازی نیست. با غریزه زنبور و بزغاله هم می‌شود این مسیر را طی کرد. با غرایز فردی و یا اوج آن، غرایز اجتماعی هم می‌شود این راه را پیمود که در این صورت دیگر انسان نه به فکر احتیاج دارد و نه به مذهب. ولی اگر راه طولانی شد، نه تنها فکر به جایی نمی‌رسد که نوبت مذهب و کمک ربّ است.

طلب دیگر انسان این است که مفت زنده نباشد و مفت نمیرد. انسان بعد از اینکه محاسبه کرد و فهمید که یک عمر باخت داده، خواسته‌اش این است که از این به بعد فقط برای او باشد و حتی از مرگش هم بهره بگیرد. ما که آخر در این عالم می‌میریم؛ حالا یا در قبرستان‌ها یا در بیمارستان‌ها یا زیر ماشین‌ها و یا زیر آوارها و زیر سُم اسب‌ها، پس بگذار برای او بمیریم و زندگی و مرگ ما برای او باشد.

کاری کن همان گونه که روزها و لباس روز از تن ما جدا و کنده می‌شود، گناهان ما هم از ما جدا بشود. و این پوست‌هایی که سخت کلفت و غلیظ و خشن شده است را از ما بکن؛

در این ماه رمضان باید دل‌هایمان را مطالعه‌ای بکنیم

کسانی که می‌دانند ذنوب چقدر دقیق است ـ که حتی عبادات ما جزء ذنوب ماست ـ آنها هستند که باید حتی از عبادت‌هایشان هم استغفار کنند. راستی که چاره‌ای نیست جز اینکه بگوییم: تو از اطاعت‌های ما بگذر، خودت می‌دانی با عصیان‌های ما...

واقعش این است که ما هیچ چیز نداریم جز اینکه بگوییم: خدایا! تو به خودت نگاه کردی و به ما دادی، حالا هم به خودت نگاه کن و ادامه بده.

در رمضان اگر کسی دعایی می‌کند، طلب عافیت بکند. عافیت یعنی بهره برداری از نعمت‌ها؛ یعنی به گونه‌ای از نعمت‌ها بهره‌برداری کنی که رنج و شقاوت و حرمان تو را به دنبال نداشته باشد.

بیایید تا همگی فخر خدا باشیم و خدا در برابر ملائکه‌اش به ما افتخار کند

خدایا! نکند که ما فقط پلی باشیم برای دیگران و نوری باشیم که دیگران را روشن کرده‌ایم و شمعی که به وسیله ما دیگران رسیده‌اند و ما فقط سوخته‌ایم و تمام شده‌ایم؛ بل به گونه‌ای باشد که با سوختنمان ساخته باشیم؛ هم خودمان را و هم جمعی را. و تمام وجود ما به این ختم نشده باشد که خودی نشان بدهیم. به چه کسی می‌خواهیم خودمان را نشان بدهیم؟ درست است که ریا در خون ما خانه دارد، ولی ما باید خودمان را به کسی نشان بدهیم که عظمت داشته باشد. خدایا! ما را از ریای کسانی که برای غیر تو کار می‌کنند خالی کن، تا نخواهیم از کار ما گفت و گو کنند و به گوش دیگران برسانند و جلوی چشم دیگران بگیرند.

ببینیم چه چیزهایی در دل ما بزرگ شده و چه چیزهایی باید بزرگ می‌شدند؟

کاری کن که جز تو مرادی نداشته باشیم و مرید جز تو هم نباشیم؛ که هر چه جز تو را خواسته باشیم، کم خواسته‌ایم و ضرر کرده‌ایم و چیزی به دست نیاورده‌ایم.

تو همان گونه هستی که ما می‌خواهیم، ما را هم همان گونه قرار بده که خودت دوست داری: «اَنْتَ کما اُحِبّْ فَجَعَلْنا کما تُحِّبَ وَ تَرْضی

«خدایا! تو کینه‌ها را ببر، مگر آن کینه و غِلّی که به خاطر تو باشد».

سال به سال که می‌شود، یک خانه تکانی ای می‌کنیم، پرده‌ها را برمی‌داریم و می‌شوییم، چرک‌هایش را پاک می‌کنیم. فرش، گلیم، زیر و زبر، همه را شست و شو می‌دهیم. واقع قضیه این است که ما خودمان را جزء موجودی‌ها نمی‌دانیم. یک پارچه و گلیم پاره‌ای را مواظبیم، به یک فرش دقت داریم ولی خود ما پر از کدورت و رنج‌ایم و پر از ضعف‌ایم. این ضعف‌ها چه بسا هزار بحران در ما ایجاد کنند، هزار درگیری بیاورند و با خدا درگیر شویم؛ اما بی‌خیالیم. دل‌هایمان پر از کینه و سوء ظن نسبت به یکدیگر شده است.

خدایا! در این بهار رویش و عنایت، تو ما را بهره‌مند کن و از بدی‌های ما بگذر

ماه رمضان؛ شهر انابه، شهر توبه، شهر مغفرت و رحمت، شهر آزادی از آتش و شهر دستیابی به بهشت است.

سپاس حق را گفتن تنها به این نیست که بگوییم «أَلْحَمْدُ لِلّهِ»، بل به این است آنچه که او داده در مسیر خود او به جریان بیندازیم و برای او از آن بهره‌برداری کنیم

«حَتَّی لاَنُصْغِی بِأَسْمَاعِنَا إِلَی لَغْوٍ»، تا با گوشمان نه تنها گناه، که درنگ هم نکنیم

کسی که دوست دارد با بزرگان همدم باشد، کارهای کوچک نمی‌کند

«حَتّی تَکونَ اَعْمَالِی وَ اَوْرَادِی کلُّها وِرْدآ وَاحِدآ وَ حَالِی فِی خِدْمَتِک سَرْمَدآ؛ از تو می‌خواهم که تمام کارهای من یک کار بشود، حتی تخلّی من با نماز خواندنم در یک سطح قرار بگیرد. مهمان آوردن و مهمان بردنم، ازدواج و طلاقم، زندگی و مرگم، همه عبادت و نُسک تو باشد؛

‫«وَ لاَتَنْطِقَ أَلْسِنَتُنَا إِلاَّ بِمَا مَثَّلْتَ»؛ و زبان ما جز آنچه را که تو طرح ریزی کرده‌ای نگوید و بدانیم که در چه جایگاهی باید حرف بزنیم.

از همه ما عمری رفته است. من گاهی به خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم فاصله زیاد گرفته‌ایم... شاید ده یا بیست سال پیش بود که از همین زُشک شما ـ در مشهد ـ رد می‌شدم. بهاری بود و درخت‌های گیلاس دو طرفِ رودخانه، همه سفید شده و شکوفه‌های عجیبی داده بودند. من در یک لحظه با خودم فکر کردم که یک بهار بر این چوب‌ها گذشته و این همه شکوفه گرفته و سفید شده‌اند؛ اما بهارهایی بر ما گذشته است که برای یک بار، یک شکوفه هم نداده‌ایم! یک میوه هم نداشته‌ایم و دل صاحبمان را خوشحال نکرده‌ایم.

«أَنْ تَجْعَلَ أَوْقَاتَی مِنَ اللَّیلِ وَ النَّهارِ بِذِکرِک مَعْمُورَةً»؛ خدایا! لحظه‌ها و وقت‌های ما را در شب و روز، با یاد خودت آباد کن؛ چون کسی که به یاد او باشد بیکار نیست و تمام بار خلق و رزق‌های مختلف خلق هم به عهده اوست. او مسئول است که: شکم‌ها را از غذا، بدن‌ها را از لباس، فکرها را از تدبرها و توجه‌ها، عقل‌ها را از شناخت‌ها و یقین‌ها، قلب‌ها را از عشق‌ها و محبت‌ها و روح‌ها را از قرب و نزدیکی حق، رزق بدهد.

المنة لله که در میکده باز است. شب‌های رمضان، شب‌های عنایت و شب‌های کرامت است. ماه رمضان؛ شهر انابه، شهر توبه، شهر مغفرت و رحمت، شهر آزادی از آتش و شهر دستیابی به بهشت است. شهری که در آن لیلة القدر است؛ لیلة القدری که از هزار ماه بهتر است.

درست است که ریا در خون ما خانه دارد، ولی ما باید خودمان را به کسی نشان بدهیم که عظمت داشته باشد.