کتاب مسافر

حسن لبخند زد و درحالیکه سرش را رو به آسمان گرفته بود، گفت: ـ اگر توکل کنيم، دلمان هم آرام می‌شود.

ـ خدا را شکر، يک چيزهايی پيدا می‌شود. ما که نيامديم مهمانی. هر چی دادند، می‌خوريم. ندادند هم که لابد نيست که نمی‌دهند!

درحالیکه به قطرات آب خيره شده، زيرلب می‌گويد: ـ با خود عهد کرده بودم: اگر نمازم قضا بشود، نخوابم. سه شب است که نمی‌خوابم. با خودم عهد کرده بودم: هر وقت نمازم قضا بشود، آب نخورم... سه روز است که آب نمی‌خورم... فقط به امید بخشش از طرف خدای بزرگ.

مسجد دانشکده خلوت است. بعد از نماز، آرزويی در دل غلامحسين جا باز می‌کند. کاش يک روز اين مسجد پر از آدمهای نمازخوان بشود.

دست توی جيب می‌کند و تمام پولی را که دارد، بيرون می‌کشد. با خود فکر می‌کند: اگر تمام دنيا مال من بود، آن را برای رسيدن به نماز جماعت می‌دادم.

بابا، عزيز من، جان من، اين بچه‌ها دارند خون می‌دهند... يعنی انتظار داری من و تو دست روی دست بگذاريم که هم خونشان را بدهند، هم گرسنگی و فلاکت بکشند؟ چرا؟ مگر خدا را خوش می‌آيد؟!

ـ ببينيد برادران، انگار يک چيزهايی دارد با هم قاطی می‌شود. ما با عشق مردم، خون مردم، بچه‌های مردم و همه هستی اين مردم به جنگ دشمن آمده‌ايم. حالا چطور بايد بفهمیم که بابا از جيب همین مردم، برای خودشان خرج کردن که گناه کبيره نيست...

همیشه هم نمی‌شود به رضايت بنی بشر راضی بود. نگاهت را بالاتر ببر... خيلی بالاتر. آن وقت چيزهايی می‌بينی که رضايت من و امثال من ديگر به پشيزی نمی‌ارزد.

اگر توکل کنيم، دلمان هم آرام می‌شود.

همان روزهای اول با يکی دو نفر آشنا شد؛ اما درد و دلهای کريم از همه بيشتر بود: ـ مجبور بودم، آخر به جز رشته دامپروری در هيچ رشته‌ای قبول نشدم. غلامحسين بي‌آنکه حرفی بزند، گذاشت تا کريم يک دل سير حرف بزند: ـ بايد برای رشته‌ای وقت بگذاريم که آخر و عاقبتش معلوم باشد. فردا که درسمان تمام شود، بايد بشويم رئيس مرغ و خروسها. غلامحسين از حرفهای کريم خنده‌اش گرفت و گفت: ـ هر آدمی‌ بايد در جايی ثمربخش باشد. چه اشکالی دارد که يک دامپرور خوب باشيم؟ کريم شانه بالا انداخت و آه کشيد:

برادر باقری، سرتان را بگيريد پايين... تکتيراندازشان بدجوری می‌زند... حسن خنديد و گفت: ـ فکر می‌کنی... اتفاقاً بدجوری می‌خورند. اصلا اينها آمده‌اند تا بخورند؛ وگرنه با اين همه مهماتی که اينها دودِ هوا می‌کنند، می‌شود دنيا را گرفت.

برادر باقری، با دست خودم، همانطور که نظر شما بود، کمپوتها را باز کردم و به بچه‌ها دادم. راضی شديد؟ حسن آرام نگاهش کرد و گفت: ـ همیشه هم نمی‌شود به رضايت بنی بشر راضی بود. نگاهت را بالاتر ببر... خيلی بالاتر. آن وقت چيزهايی می‌بينی که رضايت من و امثال من ديگر به پشيزی نمی‌ارزد.