بریده‌هایی از کتاب ایوانف

مانند سایه میان مردم حرکت می‌کنم، با سری سنگین، روحی خسته، درهم‌شکسته، نومید، بی‌عشق، بی‌ایمان، بی‌هدف، بی‌آن‌که بدانم کیستم، چرا زنده‌ام، چه می‌خواهم...

دیگر خودم را نمی‌شناسم. روزهای زیادی سردرد دارم، از بی‌خوابی رنج می‌کشم، گوش‌هایم مدام وزوز می‌کنند... کجا فرار کنم؟ به‌راستی راه چاره‌ای نمی‌بینم...

دارم کتاب می‌خوانم... باشد برای بعد.

آدم‌هایی به‌دردنخور، کلماتی بیهوده، پرسش‌هایی پوچ و مسخره که باید به آن‌ها پاسخ داد. جانم به لب رسیده، دکتر، به‌راستی از شدت کلافگی جانم به لب رسیده. تندخو، زودخشم، خشن و مسکین شده‌ام تا آن‌جا که دیگر خودم را نمی‌شناسم. روزهای زیادی سردرد دارم، از بی‌خوابی رنج می‌کشم، گوش‌هایم مدام وزوز می‌کنند... کجا فرار کنم؟

کرم‌های شب‌تاب شب‌ها می‌درخشند، فقط به این منظور که پرنده‌های شب‌گرد آن‌ها را ببینند و بهتر بتوانند شکارشان کنند؛ فلسفهٔ وجود آدم‌های خوب و درستکار هم این است که مردم از حسادت برای‌شان حرف دربیاورند و به آن‌ها تهمت بزنند.

شما مهربانید، باهوشید، ولی می‌دانید، چه‌طوری بگویم، چیزی کم دارید: انگیزش، آه، اگر آدم انگیزش داشته باشد، شاخ دیو را می‌تواند بشکند

آدم می‌تواند پزشکی بسیار خوب و ماهر باشد اما نتواند چیزی دربارهٔ روح انسان بداند.

تا زمانی که مرد صحیح و سالم است، هیچ توجهی به او نمی‌کنید اما به محض این‌که سلامتی‌اش را از دست می‌دهد و شروع می‌کند به نالیدن، او را بغل می‌کنید. آیا همسر مردی سالم و بانشاط بودن، این‌همه ناخوشایندتر از بازی‌کردن نقش پرستار برای فردی است که دارد رو به انحطاط می‌رود؟

دکترها و وکیل‌ها، درست مثل هم هستند، با این تفاوت که وکیل‌ها به چاپیدن شما اکتفا می‌کنند، حال آن‌که دکترها هم شما را می‌چاپند و هم می‌کشند.

این‌چنین است حال و وضع من. در گذشته می‌توانستم کار کنم، ساعت‌ها فکر کنم و هیچ‌وقت هم احساس خستگی نمی‌کردم. حالا دست به هیچ کاری نمی‌زنم، به هیچ‌چیز فکر نمی‌کنم و روح و جسمم فرسوده است. وجدانم شب و روز آزارم می‌دهد، خودم را به‌طور کامل مقصر احساس می‌کنم اما موفق نمی‌شوم بفهمم نسبت به چه چیزی.

موقعی هم که آدم امیدوار است، پیری لذت‌های خودش را دارد؛ اما من هیچ امیدی ندارم، به هیچ‌چیز و هیچ‌کس.

چه چشم‌انداز دلپذیری! پی نثر آمده بودم، شعر نصیبم شد...

«در تو رنج‌های گذشته و جوانی ازدست‌رفته‌ام را دوست دارم...»

گفت: «پدر، کرم‌های شب‌تاب شب‌ها می‌درخشند، فقط به این منظور که پرنده‌های شب‌گرد آن‌ها را ببینند و بهتر بتوانند شکارشان کنند؛ فلسفهٔ وجود آدم‌های خوب و درستکار هم این است که مردم از حسادت برای‌شان حرف دربیاورند و به آن‌ها تهمت بزنند.»

«گل‌ها هر بهار دوباره شکوفا می‌شوند اما شادی‌ها نه.»

دوست عزیز، آدم مثل سماور است. می‌تواند مدت‌ها خاموش در گوشه‌ای بماند اما لحظه‌ای فرا می‌رسد که تویش زغال می‌ریزند و به غلغل می‌افتد!

در هر یک از ما چرخ و دنده‌ها، پیچ و مهره‌ها و سوپاپ‌هایی فراوان وجود دارد که امکان ندارد بتوانیم با دو سه نشان و با اولین احساس طرف را بشناسیم.

«گل‌ها هر بهار دوباره شکوفا می‌شوند اما شادی‌ها نه.»

گوش کنید، آقای شرافتمند. آدم وقتی همراه با خانمی است، مرتب شرافتمندی‌اش را به رخ او نمی‌کشد. چندان خوشایند نیست، حتا خیلی هم ملال‌آور است. با خانم‌ها هرگز دربارهٔ فضیلت‌هاتان حرف نزنید وگرنه درصدد برمی‌آیند بفهمند حرف‌تان درست است یا نه.

می‌دانی قضیه از چه قرار است، رفیق؟ تو قربانی محیطت هستی.

مردها خیلی گرفتارند، سرشان گرم کارشان است، عشق برای‌شان در درجهٔ سوم اهمیت قرار دارد. فقط می‌خواهند با معشوقه کمی حرف بزنند، توی باغ با او قدم بزنند و وقتی هم که مرد، چند قطره اشکی بر مزارش بریزند، همین و بس. اما برای ما عشق یعنی خود زندگی.

بورکین: [آهی می‌کشد.] زندگی ما... زندگی آدم‌ها مانند گلی است که در دشتی می‌شکفد: بزی از کنارش می‌گذرد و آن را می‌خورد. دیگر از گل خبری نیست.

زندگی آدم‌ها مانند گلی است که در دشتی می‌شکفد: بزی از کنارش می‌گذرد و آن را می‌خورد. دیگر از گل خبری نیست.

عجیب‌تر از همه این‌که به نظر نمی‌رسد در هیچ دانشکده‌ای تحصیل کرده باشد... در این صورت چه نابغهٔ تمام‌عیاری از رذالت می‌تواند باشد.

شما عقیده دارید که از همه بهترید؟ شابلسکی: به‌هیچ‌وجه، من آدمی بی‌سروپا هستم، فرومایه، مثل همهٔ مردم. تغاری دهان‌گشاد. مدام به خودم بدوبیراه می‌گویم، باور کنید. کی هستم؟ چه آدمی می‌توانم باشم. در گذشته آزاد، ثروتمند و خوشبخت بودم و حالا... یک انگل، نان‌خوری اضافی، دلقکی بدون داشتن چهره‌ای خاص برای خودش. برایم پیش می‌آید که خشم و تحقیرم را فریادزنان به سر این مرد خالی کنم. آن‌وقت مردم به حرف‌هایم می‌خندند و خودم هم همراه با آن‌ها. غمگینانه سر تکان می‌دهند و می‌گویند: «پیرمرد بی‌نوا، خل‌وچل است»... اما بیش‌تر وقت‌ها حرف‌هایم را درک نمی‌کنند، متوجهم نمی‌شوند.

چشمم که به او افتاد، جادو شدم. به من گفت: «بیا!» و من از دنیایی که در آن زندگی می‌کردم بریدم، درست مانند برگی خشک که از شاخه جدا می‌شود... و دنبالش راه افتادم...

دکترها و وکیل‌ها، درست مثل هم هستند، با این تفاوت که وکیل‌ها به چاپیدن شما اکتفا می‌کنند، حال آن‌که دکترها هم شما را می‌چاپند و هم می‌کشند.

خب، می‌فرمایید چه کنم. مرا تکه‌تکه کنید و هر تکه‌ام را به یکی از آن‌ها بدهید. چه عادت زشتی دارید که درست موقعی که مشغول مطالعه یا نوشتن هستم، می‌آیید مزاحمم می‌شوید.

دوست عزیزم، نمی‌توانی تصورش را بکنی که چه‌قدر دلم برای دوستانم تنگ شده. بعضی وقت‌ها چنان دلم می‌گیرد که می‌خواهم خودم را دار بزنم...

در تمام عمرم نه به پزشک‌ها اعتماد کرده‌ام، نه به وکیل‌ها و نه به زن‌ها، همهٔ کارها و حرف‌هاشان مزخرف، مزخرف، دوزوکلک و حقه‌بازی است.