بریده‌هایی از کتاب سیمین بهبهانی

زنی را می شناسم من که می میرد ز یک تحقیر ولی آواز می خواند که این است بازی تقدیر زنی با فقر می سازد زنی با اشک می خوابد زنی با حسرت و حیرت گناهش را نمی داند زنی واریس پایش را زنی درد نهانش را ز مردم می کند مخفی که یک باره نگویندش چه بد بختی ، چه بد بختی

هرگز نخواب کوروش، ای مهرآریایی بی نام تو، وطن نیز، نام و نشان ندارد

زنی را میشناسم من که در یک گوشهٔ خانه میان شستن و پختن درون آشپزخانه سرود عشق می خواند نگاهش ساده و تنهاست صدایش خسته و محزون امیدش در ته فرداست

روزی آید که دلم هیچ تمنا نکند

زندگی مُرد و از صدا افتاد

چرا رفتی، چرا؟- من بی قرارم

زنی آواز می خواند زنی خاموش می ماند زنی حتی شبانگاهان میان کوچه می ماند زنی در کار چون مرد است به دستش تاول درد است

می خواستم حکایت خود بازگو کنم افسوس! گریه آمد و راه گلو گرفت

تا زنده هستم زنده هستم، تا زنده بر انصار بیداد با اسبی از توفان و تندر ، با نیزه یی از شعر و فریاد هر چند در میدان نبودم ، با دیو و دد جنگ آزمودم بس قصه کز میدان سرودم ، زانجا که باروت است و پولاد

روی این چهرهٔ ناشاد غمین چهره یی شاد و فریبنده زنم

او که می گفت: «دوستت دارم»

یارب مرا یاری بده، تا خوب آزارش کنم هجرش دهم، زجرش دهم، خوارش کنم، زارش کنم

پیر می شوی ؟ چه بهتر ، زود می رسی به مقصد

بده آن قوطی سرخاب مرا تا زنم رنگ به بی رنگی ِ خویش

مرا تنها رها کن با خیالت

چه کنم؟ دل به که بندم؟ به کجا روی کنم؟ بازگو، ای به کنار دگری خفتهٔ من!

چرا رفتی، چرا؟- من بی قرارم به سر، سودای آغوش تو دارم نگفتی ماهتاب امشب چه زیباست؟ ندیدی جانم از غم ناشکیباست؟

دوباره یک روز روشنا، سیاهی از خانه میرود به شعر خود رنگ میزنم، ز آبی آسمان خویش

بیا بیا که به سر ،‌ باز هم هوای تو دارم به سر هوای تو دارم ، به دل وفای تو دارم

فردا گل امید بروید باز در قلب دردمند شما ،‌ دانم گیرم درخت رنگ خزان گیرد تا ریشه هست ، ساقه نمی میرد

گر بگویم که به جان آمدم از دوری ی ِ دوست خود محال است، که بی دوست مرا جانی نیست...

مباد عمر درین آرزو تباه کنم که بی رقیب به رویت دمی نگاه کنم تو دور از منی ای نازنین من ، بگذار به یاد چشم تو این نامه را سیاه کنم نیم چو پرتو مهتاب تا نخوانده ،‌شبی به کنج خوابگهت جست و جوی راه کنم ز عمر ،‌ صحبت اهل دلی ست حاصل من درین محاسبه حاشا که اشتباه کنم به غیر دوست که نازش به عالمی ارزد نیاز پیش کسی گر برم ، گناه کنم

زنی را می شناسم من که شعرش بوی غم دارد ولی می خندد و گوید که دنیا پیچ و خم دارد

چه مرگ ها آزموده ام ، ولی- شگفتا- نمرده ام‌

راز اندوه ِ مرا از من آزرده چه پرسی خون مَیفْشان ز دلم گر سر آزار نداری

روزی آید که دلم هیچ تمنا نکند

بگذار که چون نالهٔ مرغان شباهنگ در وحشت و اندوه شب تار بمیرم

دیده فروبست و آرمید بیا شراب نور به رگ های شب دوید بیا ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا شهاب ِ یاد تو در آسمان خاطر من پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم ز غصّه زنگ من و رنگ شب پرید بیا به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار بهوش باش که هنگام آن رسید بیا به گام های کسان می برم گمان که تویی دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

منم آن گلبن ِ آزرده از آسیب پاییزی که توفان ِ جدایی در تن لرزانم آویزد

ز بعد قرن ها ، گیتی هنر کرد که اینسان قهرمانانی با هنر زاد