کتاب سلمان ساوجی

من آن نیم که به تیغ از تو روی برتابم جفای دوست، کمند محبت است و ارادت

چیست یاران، چاره غمهای بی‌پایان ما؟

نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟ سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟ روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟ گر منم دور ز روی تو، دل من با توست نیستی هیچ، ز حال دلم آگاه چرا؟

با باد، دلم گفت که بادا بادا با یار بگو و هر چه بادا بادا کآن کس که مرا ز صحبتت کرد جدا شب با غم و رنج روز بادا بادا

دیوانه چو بنشیند، با مست بود غوغا

صنما مرده آنم که تو جانم باشی

وعده‌ای داد، به امروز، مرا باز امروز، به فردا انداخت

من کعبه و بتخانه نمی‌دانم و دانم کانجا که تویی، کعبه ارباب دل، آنجاست

نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟ سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟ روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟

جوابش داد و گفت: «ای یار همدرد مشو گرم و مکوب این آهن سرد دم گرمت مرا این آتش افروخت به چربی زبان قندیل دل سوخت مرا منع تو افزون می کند شوق وزین تلخی زیادم می شود ذوق دل عاشق ملامت بر نتابد رخ از تیر ملامت بر نتابد

نقدی که تو می‌خواهی، در کوی مسلمانی من یافته‌ام سلمان؟ در میکده ترسا

نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟ سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟ روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟ گر منم دور ز روی تو، دل من با توست نیستی هیچ، ز حال دلم آگاه چرا؟

نیک‌خواه توام و روی تو، دلخواه من است

چو ذره مضطربم، سایه بر سر اندازم دمی قرار ده، آشوب و اضطرابم را

در قید چه داری به ستم؟ صید رها کن او خود، به کمند تو در آید، به ارادت

چگونه چشم تو مست است و زلفت، آشفته چنان به روی تو آشفته‌ام به بوی تو مست ندانم آنکه خبر هست از منت، یا نیست که نیستم خبر، از هر چه در دو عالم هست

با سر زلف تو سودای من، امروزی نیست

ای که روی تو، بهشت دل و جان است مرا! ای که وصل تو مراد دل و جان است، مرا! چون مراد دل و جانم، تویی از هردو جهان از تو دل برنکنم، تا دل و جان است مرا

ماه تابان را شبی نسبت، به رویت، کرده‌ام سالها شد، تا خجالت دارم، از روی شما

ز کفر زلف تو، دل ره نمی‌برد بیرون که راه پر خم و پیچ و محله تاریک است