بریده‌هایی از کتاب بیدل دهلوی

زندگی لیلیست مجنونانه باید زیستن

درس دانش ختم کن کایینه‌دار سیم و زر

دل به زبان نمی‌رسد لب به فغان نمی‌رسد کس به نشان نمی‌رسد تیر خطاست زندگی

تو ز خود نرفته بیرون به کجا رسیده باشی

رنگ زردما عیار قدرت‌عشق است وبس

اگر عشق بتان‌ کفر است بیدل کسی جز کافر ایمانی ندارد

پوست از تن رفت و مغز از استخوان‌، اما هنوز بر نمی‌دارد چو نی دست از گریبان ناله‌ام

گفتی چه‌کسی در چه خیالی به‌کجایی بیتاب توام‌، محو توام‌، خانه خرابم

صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته‌اند چشم واکردم به خویش آلودهٔ دنیا شدم

یافتن ‌گم‌کردنی می‌خواهد اما چاره نیست کاش گم کرده چه سازم گم شدن گم کرده‌ام

صحبت بی‌گفتگویی داشتم با خامشی برق زد جرات لبی واکردم وتنها شدم

جهان جز کنج تنهایی ندارد جای مأنوسی

به جیب تست اگر خلوتی و انجمنی‌ست برون ز خویش‌کجا می‌روی جهان خالیست

یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا

غبار ما، همان باد فنا خواهد ز جا بردن

هجوم درد پیچیده‌ست هستی تا عدم بیدل تو هم‌گرگوش داری ناله‌ای خواهی‌شنید اینجا

دو روزی با غم و رنج حوادث صبر کن بیدل جهان آخر چو اشک از دیده‌ات یکبار می‌افتد

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق روز اول رنگ این ویرانه ویران ریختند

ازکه دورم‌که به خود ساختنم دشوار است

گر به شهرت مایلی با بی‌نشانی ساز کن

هرجا اثر وهم و گمان رفت یقین ماند

ما را به غم عشق همان عشق علاج است

به غرور آنقدر بلند متاز لغزش پا دمید چون سرگشت

نام ترا که گوهر دریای مدعاست دارد صدف صفت به دو دست دعا لبم

به ذوق جستجو می‌باید از خود تا ابد رفتن هزار امروز و فردا دی شد و فردا نشد پیدا

بازار وهم‌گرم است از جنس بی‌شعوری

به خود پیچیده‌ام نالیدنم نتوان‌ گمان بردن به رنگ رشته فربه گشته‌ام لیک از گره خوردن

دارد آ‌غوشی‌که آسان می‌کند دشوار ما

به‌هرسومی‌روم چون موج برخود می‌نهم پا را

بنیاد غرور همه بر دعوی پوچ است