بریده‌هایی از کتاب بیدل دهلوی

زندگی لیلیست مجنونانه باید زیستن

دل به زبان نمی‌رسد لب به فغان نمی‌رسد کس به نشان نمی‌رسد تیر خطاست زندگی

درس دانش ختم کن کایینه‌دار سیم و زر

تو ز خود نرفته بیرون به کجا رسیده باشی

رنگ زردما عیار قدرت‌عشق است وبس

اگر عشق بتان‌ کفر است بیدل کسی جز کافر ایمانی ندارد

پوست از تن رفت و مغز از استخوان‌، اما هنوز بر نمی‌دارد چو نی دست از گریبان ناله‌ام

صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته‌اند چشم واکردم به خویش آلودهٔ دنیا شدم

گفتی چه‌کسی در چه خیالی به‌کجایی بیتاب توام‌، محو توام‌، خانه خرابم

یافتن ‌گم‌کردنی می‌خواهد اما چاره نیست کاش گم کرده چه سازم گم شدن گم کرده‌ام

صحبت بی‌گفتگویی داشتم با خامشی برق زد جرات لبی واکردم وتنها شدم

جهان جز کنج تنهایی ندارد جای مأنوسی

به جیب تست اگر خلوتی و انجمنی‌ست برون ز خویش‌کجا می‌روی جهان خالیست

یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا

دو روزی با غم و رنج حوادث صبر کن بیدل جهان آخر چو اشک از دیده‌ات یکبار می‌افتد

غبار ما، همان باد فنا خواهد ز جا بردن

از سر تعمیر دل بگذر که معماران عشق روز اول رنگ این ویرانه ویران ریختند

ازکه دورم‌که به خود ساختنم دشوار است

هجوم درد پیچیده‌ست هستی تا عدم بیدل تو هم‌گرگوش داری ناله‌ای خواهی‌شنید اینجا

گر به شهرت مایلی با بی‌نشانی ساز کن

هرجا اثر وهم و گمان رفت یقین ماند

ما را به غم عشق همان عشق علاج است

به غرور آنقدر بلند متاز لغزش پا دمید چون سرگشت

به ذوق جستجو می‌باید از خود تا ابد رفتن هزار امروز و فردا دی شد و فردا نشد پیدا

بازار وهم‌گرم است از جنس بی‌شعوری

نام ترا که گوهر دریای مدعاست دارد صدف صفت به دو دست دعا لبم

به‌هرسومی‌روم چون موج برخود می‌نهم پا را

بنیاد غرور همه بر دعوی پوچ است

مرگ ظالم نیست غیر از ترک سودای غرور شعله ازگردنکشی‌کر بگذرد خاکستر است

دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا