بریده‌هایی از کتاب دره ماروس

درد، آدم را نمی‌کشد درد، آدم را اهلی می‌کند

مرگ، یک‌شبه آمد نه بند کفشم را بستم نه لباس عاریه‌ام را شستم همیشه بی‌اجازه به سراغم آمد و نگذاشت به اخبار فردا گوش دهم

دردها شنیده نمی‌شوند به مشام نمی‌رسند تنها، می‌دوند و نیرویت را به پایان می‌رسانند

صدای تنهایی گاه از سمت قلب‌ها می‌آید و گاهی از سمت پاها

بعد از جنگ، نمی‌دانم بچه‌ها چه‌طور مشغول بازی می‌شوند و وانمود می‌کنند زنده‌اند

مرگ، یک‌شبه آمد نه بند کفشم را بستم نه لباس عاریه‌ام را شستم همیشه بی‌اجازه به سراغم آمد و نگذاشت به اخبار فردا گوش دهم

خیلی وقت است که نمی‌دانم دارم به زبان انگلیسی حرف می‌زنم

بگذار همیشه در آغوشت باشم

انسان‌ها حرف زدن را زودتر یاد می‌گیرند تا غمگین شدن را بعد، فقیر می‌شوند بعد، میل شدیدی به خندیدن پیدا می‌کنند چه فرق می‌کند در روز تولدت بمیری یا با دور شدن از زادگاه پدری؟ مرگ، همیشه شفاف است کسی که پشت در می‌ایستد از همه‌چیز باخبر است ما جا مانده‌ایم از زندگی وگرنه این‌قدر به‌هم تسلیت نمی‌گفتیم

چه‌طور بگویم دوستت دارم تا آرایشت به‌هم نخورد؟

آتش به انبار علوفه رسیده بود پدر، مادیان پیرش را از میان خاکستر بیرون می‌کشید زندگی، چشم‌های مادرم بود که پشت لهجهٔ روستاییش گریه می‌کرد

از ایستگاه قطار برگشتم اما جملهٔ دوستت دارم با من به خانه نیامده بود

چه چیز این جهان، کافی است؟ چه چیز این جهان، مقدس است؟

درد، آدم را نمی‌کشد درد، آدم را اهلی می‌کند