برای اولینبار به مرگ فکر کردم... و بعدش هیچوقت از فکر کردن به آن دست نکشیدم
دهقان غذاخوار
۴۶۶
قبلاً از مرگ میترسیدیم، حالا از زندگی.
سیویل
۳۴۵
هیچوقت جور دیگری زندگی نکردهایم، شاید اصلاً بلد نیستیم جور دیگری زندگی کنیم. نمیتوانیم نوع دیگری از زندگی را تصور کنیم
Aysa
۳۲۴
رنج از انسانِ کوچکْ انسانِ بزرگ میسازد
einlam
۳۱۹
خدا آدم رو نیافرید تا بره تیراندازی کنه، خدا انسان رو برای عشق و عشق ورزیدن آفرید. تو چی فکر میکنی؟
وفا
۳۰۷
پرسش داستایوسکی را تکرار کنم؛ چند انسان در هر انسان وجود دارد، و چگونه باید از این انسان درونی محافظت کرد؟ بدون شک شر جذاب است؛ متنوعتر از خیر است؛ وسوسهانگیزتر است. همینطور عمیقتر
سیویل
۲۱۳
مرور خاطرات وحشتناکه، ولی مرور نکردن خاطرات از اون وحشتناکتر
سیویل
۲۰۱
جنگ برای همهٔ ملتهای جهان موضوعی آشناست. همواره در گوشهای از دنیا شاهد جنگ هستیم.
ROZA
۱۹۳
سادهترین مردم صادقترین آنهایند؛ پرستارها، آشپزها، رختشورها... به عبارت دیگر، آنها کلمات را از درونشان بیرون میکشند، نه از روزنامهها و کتابهای خواندهشده
نسا
۱۷۳
آدمها تغییر خواهند کرد.
سیویل
۱۶۸
برای گریه کردن هم احتیاج به نیرو بود که ما نداشتیم، دلمون میخواست بخوابیم، فقط بخوابیم.
🩰
۱۲۲
همواره احساسات ما فاصلهٔ میان ما و حقیقت را پُر میکنند.
einlam
۹۴
میگن آدم تو جنگ نصفش انسانه، نصف دیگهش حیوون! این حقیقت داره... جور دیگهای نمیشه زنده موند. اگه فقط آدم باشی، سالم نمیمونی.
♥️
۹۱
بله، ما پیروز شدیم، اما به چه قیمتی! با چه هزینهٔ وحشتناکی؟!
صاد؛عین
۷۸
خوشبختی یعنی، یکهو میون این مُردهها یه آدم زنده پیدا کنی...
B-vafa
۷۵
انسان بیش از هر چیز در جنگ و شاید در عشق، خودش را نشان میدهد و رازش را فاش میکند. تا عمیقترینِ اعماق و تا لایههای زیرپوستی.
einlam
۷۱
«آه، عزیز من، چهل سال گذشته، اما تو خونهٔ من نمیتونی هیچچیز سرخرنگ پیدا کنی. من بعدِ جنگ از رنگ قرمز نفرت پیدا کردم!»
afsaneh_&_fatemeh
۶۷
«چی بعد از ما میمونه؟ من معلم تاریخ هستم... تا جایی که یادمه، کتاب تاریخ رو سهبار تغییر دادن. من از روی سه کتاب درسی مختلف درس دادم...
بعد از ما چی میمونه؟ تا وقتی ما زندهیم، از ما بپرسید. بعدش ما رو از خودتون درنیارید و نسازید. بپرسید...
نسا
۶۴
اگه چند دقیقه وقت آزاد پیدا میکردیم مشغول بافتن میشدیم. مثلاً روسری میبافتیم. بهمون زیرانداز میدادن، از اونا شال میبافتیم. دلمون میخواست مشغول یه کار زنانه بشیم. کار زنانه چیزی بود که کم داشتیم، واقعاً غیرقابلتحمل بود فضا.
یه دختر اهل مسکو تو دستهمون بود، ناتاشا ژیلینا، بهش مدال شجاعت دادن و چند روز فرستادنش خونه مرخصی تشویقی. وقتی از مرخصی برگشت، ما بوش میکردیم. واقعاً همه صف کشیدیم و بهنوبت لباسش رو بو کردیم، میگفتیم بوی خونه میده. اینجوری دلمون برای خونه تنگ میشد...
وفا
۵۸
باور دارم که در هر کدام از ما قطعهای از تاریخ موجود است. در یکی نیمصفحه، در دیگری دو یا سه صفحه. ما باهم، کتاب زمان را مینویسیم.
Amir Rahmamzadeh
۵۶
در این دفتر صفحاتی را هم که خودم از کتابهایم حذف میکردم جا میدادم. خودسانسوریام را.
B-vafa
۵۳
خودیها، خودیها رو تیربارون میکردن...
B-vafa
۵۲
مردم گریه میکردن، فریاد میزدن... من میشنیدم "جنگ!" بعد با خودم فکر میکردم "کدوم جنگ، ما که فردا امتحان داریم تو دانشکده! اون هم امتحان به این مهمی. از کدوم جنگ دارن حرف میزنن؟"
B-vafa
۵۰
خدا آدم رو نیافرید تا بره تیراندازی کنه، خدا انسان رو برای عشق و عشق ورزیدن آفرید.
ققنوس
۴۹
ما بیشتر از مرگ از خیانت میترسیدیم.
Hamid_R_khani
۴۸
اسب هیچوقت پا رو مُرده نمیذاره، آدم زنده رو، مخصوصاً کسی رو که مجروح شده، هرگز ترک نمیکنه و تنها نمیذاره. خیلی حیوون عاقلیه.
Zeinab
۴۸
من موهام رو خیلی قشنگ بافته بودم، اما وقتی بیرون اومدم خبری از موهام نبود...
afsaneh_&_fatemeh
۴۶
انسان مُسن از مرگ میترسه، درحالیکه جوون به مرگ پوزخند میزنه...