کتاب در خلوت غزل: گزیده‌ی هزار سال غزل پارسی

دوری چنان از من، که ديدارت محال آيد از ناکجا تا ناکجاتر، چند فرسنگ است؟

نگفتيم که: بيايم، چو جان تو به لب آيد؟ ز هجر، جان من اينک، به لب رسيد کجايی؟

گفتی به روزگاران، مهری نشسته گفتم: بيرون نمی‌توان کرد، حتی به روزگاران

دلی دارم که چندينش بيازاری، نيازارد نه دل سنگ است پنداری که آزردن نمی‌داند

آن همه عهد، فراموشت شد؟ چشم من روشن، روی تو سپيد

گم شده بودم که بجويی مرا

غريب بودم و گشتم غريب‌تر اما: دلم خوش است که در غربتِ وطن بودم

چگونه شرح دهم عمقِ خستگی‌ها را اشاره‌ای کنم: انگار کوه کن بودم

اين آسمان هم رنگ چشمان سياه توست؟ يا آسمانِ هر کجا، امشب امشب همين رنگ است؟

نيک بخت آن کسی که داد و بخورد شور بخت آن که او نخورد و نداد باد و ابر است اين جهان افسوس باده پيش آر هر چه باداباد شاد بودست ازين جهان هرگز هيچ کس؟ تا ازو تو باشی شاد

ما درين ره حجاب خويشتنيم ور نه روی تو در برابر ماست

نزد تو نامه‌ای ننوشتم که سوز دل صد بار نامه در کف من با قلم نسوخت

گفتمش: از تو که دارد خبری گفت: آن کس که ز خود بی خبر است

اينجا برای گُم شدن از خويش کوچک است

از هر طرف نرفته، به بُن‌بست می‌رسيم نفرين به روزگارِ من و روزگارِ تو

گويی برای دل فضای سينه‌ام تنگ است

نقد حيرتخانه‌ی هستی صدايی بيش نيست ای عدم نامی به دست آورده‌ای موجود باش

روی چو ماه داری، زلف سياه داری بر سرو ماه داری، بر سر کلاه داری خال تو بوسه خواهد، ليکن هم از لب تو هم بوسه جای داری، هم بوسه خواه داری زلف تو بر دل من، بندی نهاد محکم گفتم که بند دارم، گفتا گناه داری يک ره بپرس جانا، زان زلف مشکبويت تا بر گل مورد، چون خوابگاه داری دل جايگاه دارد، اندر ميان آتش تو در ميان آن دل، چون جايگاه داری

۱ يا مرگ يا وصال، ای کاش عنقريب يا اين دهد خدا، يا آن کند نصيب

من و باز آن دعاها که يکی اثر ندارد

دل پشيمان است ليکن ما پشيمان نيستيم

تنهايی و تاريکی، آغاز کدورت‌هاست

گر دست ما ز دامن مقصود کوته است از پا فتاده‌ايم، نه از پا نشسته‌ايم

ز جهان کناره کردم، که تو در کنار آيی

بر ما نيستت آرام برو

بُرده است غمت دست و دل از کار، کجايی؟

نفس رفت و جان نماند و دل بسوخت

من عودم و از سوختنم نيست رهايی

به درگاه عشقت، چه نامی چه ننگی به نزد جلالت، چه شاهی چه شنگی جهان پر حديث وصال تو بينم زهی نارسيده، به زلف تو چنگی همانا به صحرا نظر کرده‌ای تو که صحرا ز رويت، گرفته‌است رنگی ز عکس رخ تو به هر مرغزاری ز ديبای چينی، گشاده است تنگی شگفت آهوی تو که صيد تو سازد به هر چشم زخمی، دلاور پلنگی

با صد هزار جلوه برون آمدی که من با صد هزار ديده تماشا کنم ترا