بریده‌هایی از کتاب زیبایی‌ات به وقت محلی

به ساعت نگاه می‌کنم به سال‌های باقی مانده‌ی عمرم که برای دوست داشتنت چقدر کوتاه است

چشم‌هایت می‌درخشد که زمین سیاره‌ای تاریک نشود

باید زبان آذری یاد بگیرم بعد بگویم دوستت دارم

حالا همین که به اندازه‌ی لبخندت نفس می‌کشم خوب است

بخند به ویرانی‌ام بخند نگاه کن به خاموشی‌ام دست بکش روی موهایت قیامت را به یادم بیاور زلزله... جنگ... طوفان... وقتی همه چیز خراب می‌شود و تنها یک مرد در انتهای جهان برای زنی شعر می‌خواند

بهار آن واژه‌ی پیچیده در وسعت فصل نبود تو بودی!

در لبخند تو متوقف می‌شود به ساعت نگاه می‌کنم به چشم‌هایت وقتی که شعر می‌خوانم به حالت دستانت وقتی روسری‌ات را صاف می‌کنی به شصت سالگی‌ات وقتی مرده باشم و هیچ شاعری نتواند ریشه‌هایت را کشف کند

در آخرین عکسی که فرستادی موهایت ویرانی را به یادم آورد

چرا اینقدر عاشق دریاییم؟ دریا گورستان قطره‌های مرده

این شهر برای آنکه تو نباشی کوچک است و من برای آنکه روزهای نبودنت را بشمارم کوچکم

باید بروم همین جاها اتوبوس بنشینم و فردا صبح در شهر دیگری بیدار شوم تهران تا همدان ۳۲۰ کیلومتر تهران تا سبزوار ۶۶۰ کیلومتر تهران تا بندرعباس ۱۳۰۰ کیلومتر تهران تا تو بی‌حساب کیلومتر

من اسیری که از زمان جنگ‌های جهانی در گورهای دسته جمعی فراموش شده است

کجای این شعر می‌توانم نگاهت کنم

در آغوشم بگیر و این شعر را به جای بهتری برسان

می‌بوسمت اگر چه این شهر را بمب‌ها و گلوله‌های وحشی بوسیده‌اند

بهار آمده با بوی مرگ با دسته‌ای کبوتر سیاه به ساز تو دل بسته‌ام به اردیبهشت برقص! چنگ بزن به دنیایم به جای انگشت‌هایت روی پیشانی‌ام به قلبم... و مرگ را به سیاره‌ای دیگر بفرست

مدرسه می‌رفتم تا حروف نام تو را یاد بگیرم

مردها جهان کوچکی دارند خندیدن نگاه کردن و حتی راه رفتن یک زن می‌تواند فتح کند یک مرد را

خوب یادم هست در کدام پیراهن عاشق شدم

نامت را تنها برای شعر می‌خواهم مثل نام بلقیس در ترانه‌های نِزار مثل ریرا در چکامه‌های نیما مثل هزار و سیصد و شصت و چهار وقتی تنها بلدم از تو بنویسم

شعر بخوان! دهان که باز می‌کنی انگار نامه‌ای نو رسیده گشوده‌ام سطر به سطر لبانت کلمه می‌زاید

از تو که حرف می‌زنم انگار دارم شعر را می‌بوسم

درختی که پایش از جنگل کوتاه شود تنها نام تبر را به یاد خواهد آورد

زندگی هیجان نگاه کردن به چشم‌های زنی مست بود

راه بهشت از چشم‌های زنان می‌گذرد

به ماه‌های زمستان برف می‌بخشی به بهار... باران زاده‌ی پاییزم چیزی از تو نمی‌خواهم فقط برگ‌هایم را از من نگیر