بریده‌هایی از کتاب انسان‌شناسی وجودی؛ بررسی وضع انسان، نه فرهنگ

عقلانیت چنان به‌طور کامل با گفتمان مرتبط با ادارهٔ دولت یا امور اقتصادی آمیخته که معمولاً احساس می‌شود که انسان‌شناسی‌ای که به اقتصاد سیاسی اولویت نمی‌دهد، نه تنها اقتدار ندارد، بلکه حسی از واقعیت هم ندارد و خطر نزول به ناعقلانیت‌گرایی دارد. اما عقلانیت صرفاً واژه‌ای کثیف است که عقل‌گرایان برای ستایش مدل خودشان از فهمیدن و منافعی که در خدمت آن است به کار می‌برند.

«انسان ... می‌خواهد انزوای خود را از دست داده و همزمان آن را نگه دارد. او نمی‌تواند حس جدابودگی را تحمل کند، و با این وجود نمی‌تواند به خفقان کامل سرزندگی‌اش اجازه دهد. او می‌خواهد توسط ادغام با امر قدرتمند به فراسویی که او را فراتر می‌برد گسترش یابد، با این وجود گرچه با آن ادغام می‌شود، اما می‌خواهد فرد مانده و کناره گیرد» (رانک،

«هر شخصی نمونهٔ کاملی از انسان و هر جامعه‌ای نمونهٔ کاملی از جامعه است» (دورکس