بریده‌هایی از کتاب بال‌های شکسته

عشق محدود تملک معشوق را می‌خواهد اما عشقِ نامحدود تنها در آرزوی خود عشق است.

«خدایا، به ما رحمت آور و بال‌های شکسته‌مان را سالم کن!»

زیبایی ذهن‌های ما را گیج می‌کند؛ نمی‌توانیم با کلمات بیانش کنیم؛ شعوری است که چشم‌های ما بر آن بسته است

عشق تنها آزادی در جهان است چرا که چنان مقامی روح را می‌بخشد که قوانینِ بشری و پدیده‌های طبیعی، هیچ‌یک، را قدرتِ آن نیست که جلوی حرکتِ عشق را بگیرند.

آن جاهایی که در آن پیش‌تر سرودِ موج را سرخوشانه گوش می‌سپردم، تنها زوزه‌ی باد و غضبِ دریا که به پرتگاه می‌کوفت، به گوش می‌رسید.

هیچ‌چیزی زیباتر از آن روزهای عشق و هیچ‌چیزی تلخ‌تر از شب‌های هراسناک غصه نیست.

یک جام آدم را به خود نمی‌کشاند مگر از پسِ شیشه‌ی شفافش رنگِ شراب خودنمایی کند.

این روزها ازدواج مضحکه‌ای است که ترتیب دادن آن بر عهده‌ی خانواده‌ی داماد است. در بیش‌تر کشورها، این مردان جوان‌اند که پیروز این تجارت‌اند و والدین مغلوب آن. زنان مثل کالایی‌اند که خریده می‌شوند و از این خانه به دیگری منتقل می‌شوند. در این لحظه، زیبایی عروس محو می‌شود و به تکه‌ای کهنه از اثاث منزل تبدیل می‌شود که سال‌ها در گوشه‌ای تاریک مانده باشد.

شجاعت نشان دادن در مقابل موانع و مشکلات شرافتمندانه‌تر از خزیدن به دنیای آرامش درون است.

پرنده نمی‌تواند با بال‌های شکسته‌اش پرواز کند.

یادم است که می‌گفت: «شعرا و نویسندگان سخت بر آنند که ماهیت زنان را دریابند اما تا امروز که نتوانسته‌اند رموزِ پنهانی قلب‌شان را کشف کنند چون از پسِ حجاب جنسیت به آن‌ها می‌نگرند و چیزی نمی‌بینند جز امور بیرونی؛ آن‌ها از خلال شیشه‌ای از نفرت به زنان نگاه می‌کنند، شیشه‌ای که هر چیزی را بزرگ‌ می‌کند، برای همین است چیزی جز ضعف و تسلیم نمی‌بینند».

آن کلمه‌ای که سلما آن شب گفت، مرا بین گدشته و آینده‌ام اسیر ساخت، مثلِ قایقی که وسطِ اقیانوس لنگر انداخته باشد. آن کلام مرا از خواب جوانی و انزوا بیدار کرد و مرا روی صحنه‌ای برد که زندگی و مرگ نقش‌هایشان را ایفا می‌کردند. همین که وارد باغ شدیم، عطرِ گ

آن کلمه‌ای که سلما آن شب گفت، مرا بین گدشته و آینده‌ام اسیر ساخت، مثلِ قایقی که وسطِ اقیانوس لنگر انداخته باشد. آن کلام مرا از خواب جوانی و انزوا بیدار کرد و مرا روی صحنه‌ای برد که زندگی و مرگ نقش‌هایشان را ایفا می‌کردند.

شاعران غربی لبنان را جایی افسانه‌ای می‌دانند، جایی که پس از داوود و سلیمان و دیگر انبیا فراموش شده است، پس از هبوط آدم و حوا. برای آن شاعران غربی، کلمه‌ی «لبنان» بیانی شاعرانه مرتبط با کوه‌هایی است که گوشه‌گوشه‌اش زیر سدرهای مقدس کندر سوزانده می‌شود. لبنان به یادش می‌آورد معابدی از مس و مرمر را که تسخیرناپذیر و عبوس ایستاده‌اند و سوای این‌ها، گله‌ای از آهوان. آن شب، لبنانِ رویاها را با چشمانِ یک شاعر دیدم.

برای همین، ظاهرِ چیزها با احساسات عوض می‌شوند و ما در آن‌ها جادو و زیبایی می‌دیدیم، چون حقیقتاً در خودمان جادو و زیبایی را می‌دیدیم.

روحی که زمزمه‌ی گل‌ها و تغنی سکوت را می‌شنود، می‌تواند جیغ جان و قیل و قال قلبم را هم بشنود.

به‌نرمی زمزمه کرد: «حالا می‌دانم چیزی هست که بلندتر از آسمان، عمیق‌تر از اقیانوس و غریب‌تر از زندگی و مرگ و زمان است. حالا چیزی را می‌دانم که پیش‌تر نمی‌دانستم».