کتاب آیدا: درخت و خنجر و خاطره

ما آبستنِ اميدِ فراوان بوده‌ايم؛ دريغا كه به روزگار ما كودكان مرده به دنيا می‌آيند!

و عشق سوء تفاهمی است كه با «متأسفم» گفتنی فراموش می‌شود

زخم گُلميخ‌ها كه به تيشه‌ی سنگين ريشه‌ی درد را در جانِ عيساهای اندوهگين‌مان به فرياد آورده است در خاطره‌های مادرانه‌ی ما به چرك اندر نشسته و فرياد شهيدشان به هنگامی كه بر صليبِ نادانی خلق مصلوب می‌شدند: «ــ ای پدر اينان را بيامرز چرا كه خود نمی‌دانند كه با خود چه می‌كنند!»

عصری كه مردانِ دانش اندوه و پلشتی را با موشك‌ها با اعماق خدا می‌فرستند و نان شبانه فرزندان خود را از سربازخانه‌ها گدايی می‌كنند، و زندان‌ها انباشته از مغزهايی‌ست كه اونيفورم‌ها را وهنی به شمار آورده‌اند، چرا كه رسالت انسان هرگز اين نبوده است هرگز اين نبوده است!

و غيبت‌ها و تخمه شكستن به انتظار پرده كه بالا رود همراه جنازه‌يی كه تهمت زيستن بر خود بسته بود از آن پيش‌تر كه بميرد. عصر كثيف‌ترينِ دندان‌ها در خنده‌يی و مستأصل‌ترينِ ناله‌ها در نوميدی.

دير زمانی در او نگريستم چندان كه چون نظر از وی باز گرفتم در پيرامون من همه چيزی به هيأت او در آمده بود. آن گاه دانستم كه مرا ديگر از او گريز نيست.

ای يار، نگاه تو سپيده‌دمی ديگر است تابان‌تر از سپيده‌دمی كه در رؤيای من بود

رنج شما از ناتوانايی خويش است ‫در قلمروِ «دريافتن»؛ ‫كه اين جای اگر از «عشق» سخنی می‌رود ‫عشقی نه از آن گونه است ‫كه‌تان به كار آيد، ‫و گر فرياد و فغانی هست ‫همه فرياد و فغانه از نيرنگ است و فاجعه.