کتاب مبانی بازیگری

۵ ـ صدا و بیان خوب: سعی کنید صوتی انعطاف‌پذیر و پرورش‌یافته داشته باشید. بازیگر بایستی دارای بیانی خوب باشد. بیان خوب ویژگی‌های عمده‌ی زیر را دارد: الف) شناخت و نتخاب معنی و گفتگوها ب) تأکیدگذاری درست ج) تأثیر چگونگی ارتباط اشخاص در بیان د) تأثیر شرایط و موقعیت در بیان ذ) رعایت ریتم در بیان و) فاصله‌گیری از صدای یکنواخت که به تدریج به هر کدام از این موارد خواهم پرداخت.

تمرین تخیل الف) ایجاد و فراهم کردن محیط آرام و رلاکس کردن خود. ب) بازی کردن بدون وسایل. مثل بازی‌های ورزشی که تمام شرایط (اندازه، حجم، وزن توپ و موقعیت و محوطه را در نظر بگیرند.) ج) طرح یا ماجرایی را بداهه و با خلاقیت خود اجرا کردن. د) ارتقاء دید و مشاهده‌ی بازیگر. ذ) با تمرکز و هیپنوتیزم کسی فضا را برای بازیگر بسازد.

برای ورود به بحث بازیگری و اهمیت آن بهتر است با جمله‌ای از "گوته" شروع کنم که گفته است: «باشد که صحنه همچون طناب بندبازان به افراد نالایق جرأت راه‌رفتن بر روی خود را ندهد.»

بیان احساسات و عواطف توسط حرکات دست ۱- بازداری شدید: حرکات عقب‌نشینی، حرکات کلیشه‌ای، ژست با مو، ناآرامی، حرکت عمومی، حرکات غیر ضروری. ۲- افسردگی: حرکات آهسته، اندک، مردد و غیر همدلانه، استفاده از ژست‌های مخفی‌کننده. ۳- شعف: حرکات سریع، فضاگیر، ریتم‌دار، خود به خود، حاکی از اعتماد به نفس، پرتکلف و دلسوزانه. ۴- اضطراب: ژست‌هایی با مو، مخفی‌کردن چهره، فشردن و درهم قفل‌کردن دست‌ها، باز و بسته کردن مشت‌ها، درهم کشیدن ابروها، خراشیدن یا چنگ‌زدن به موها، کشیدن مو و وول خوردن بی‌هدف اجزاء.

بولسلاوسکی، کارگردان لهستانی در مورد بازیگری چنین اظهار می‌کند: بازیگری روح انسان است که از طریق هنر متولد می‌شود. بازیگری انعکاسی از رفتار واقعی زندگی انسان‌هاست. انسان‌ها به طور مداوم و به‌شکل زنجیره‌ای از عکس‌العمل‌ها به محرک‌ها پاسخ می‌دهند. درواقع بازیگری پاسخ به محرکی است.

روانشناسی ارتباطات پیام رسانی بدن همان اطلاع رسانی غیرکلامی از طریق حرکات چشم، حالات چهره، حالات بدن و ژست‌ها و حرکات بدنی است. پیام‌های غیرکلامی: ۱ ـ حالات چهره ۲ ـ نگاه (باز شدن مردمک) ۳ ـ ژست‌ها و سایر حرکات بدنی ۴ ـ تماس‌های بدنی ۵ ـ رفتار فضایی ۶ ـ لباس و سایر جنبه‌های ظاهری ۷ ـ آواگیری غیرکلامی ۸ ـ بو ۹ ـ حالات بدن (نشستن و ایستادن)

بازیگری هنر ارائه‌ی یک شخصیت به گروهی از تماشاگران است

به‌عبارتی هر شخص به سه گونه‌ی مختلف دیده می‌شود. ۱ ـ آن‌گونه که خودش، خود را می‌بیند. ۲ ـ آن‌گونه که دیگران آن را می‌بیند. ۳ ـ آن‌گونه که واقعاً هست.

بعد اخلاقی در تئاتر و بازیگری، اخلاق برای عده‌ای از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است. اخلاق موارد زیر را شامل می‌شود: ۱- حس تشخیص درست از غلط ۲- حس زیبایی شناسی ۳- اعتقادات مذهبی ۴- تعلقات سیاسی

باید یاد بگیریم هنگام صحبت کردن مثل دوران کودکی دهانمان را خوب باز و بسته کنیم و صدا را آزادانه بیرون دهیم. باز کردن کامل دهان به بهبود شدت و نیز حجم صدا کمک می‌کند. باز و بسته کردن کامل دهان یکی از اصول اساسی بیان تئاتری است. صدای قوی، شفاف، انعطاف‌پذیری و نافذ و قوی خود ثروت بزرگی است و پیش نیاز کاملاً ضروری هنر بازیگری است. بیان خوب به دو عامل صدایی و مکانیکی بستگی دارد. به لحاظ صدایی وقتی دهان و گلو کاملاً باز و آزاد عمل کنند، کیفیت صدای خروجی به مراتب ارتقاء می‌یابد، منظور از عامل مکانیکی این است که عضلات زبان، لب‌ها و فک باید سریع و واضع حرکت کنند و این حالت را تا مدت طولانی حفظ نمایند. وقتی این عضلات به حالت رهاشدگی رسیده باشند، به‌راحتی ایفای نقش می‌کنند.

انواع تمرین تئاتر از نظر یوجینیوباربا باربا تمرین‌های تئاتر را به سه دسته تقسیم می‌کند و اعتقاد دارد که برای اجرای موفق و تأثیرگذار این سه نوع تمرین را بایستی اجرا کرد: ۱- تمرین‌های پایه‌ای trayning ۲- تمرین‌هایی بر نمایشنامه probe ۳- تمرین‌هایی برای اجرا

صفات بازیگر بازیگر صفاتی دارد که تقویت هر کدام از آن‌ها او را یک گام به موفقیت نزدیک‌تر می‌کند. مهم‌ترین این صفات به شرح ذیل است: ۱ ـ نیروی تخیل ۲ ـ قدرت حساسیت ۳ ـ تمایل به کارهای سخت

به قول استانیسلاوسکی، هنرمند واقعی از هر چیزی که در اطرافش می‌گذرد، الهام می‌گیرد. او مشتاقانه هر چه را می‌بیند، وارسی می‌کند و می‌کوشد آن را در حافظه‌ی خود ثبت کند، نه مانند یک آمارگر بلکه همانند یک هنرمند، نه در دفتر یادداشت، بلکه در قلب خود.

«تصور این‌که بدون استفاده از بازیگری بتوانیم به زندگی خود در این جهان ادامه دهیم بسیار دشوار است. بازیگری به عنوان عنصر اصلی در تسهیل روابط اجتماعی به کار می‌رود و وسیله‌ای است برای حفظ منافع و به‌دست‌آوردن امتیازات در همه‌ی موارد زندگی.»

همه‌ی ما بازیگریم. از هنر پیشگی یک لولو درست کرده‌اند که برای من بی‌معنی است. هر کسی هنرپیشه است. آدمی تمام روز دارد نقش بازی می‌کند. برای همه لحظه‌هایی پیش می‌آید که به چیزی فکر می‌کند یا چیزی را احساس می‌کند، اما نمی‌تواند آن‌ها را نشان بدهد، پس رنج می‌کشد.

است که انرژی خود را برای انجام کار خاص به گونه‌ای خاص به کار گیرد. این غیر ممکن است که شما به شخصیتی تبدیل شوید که به بازی کردن آن مشغولید. در تئاتر، شخصیت توهمی است که به‌وسیله‌ی کلمات و شرایط محیطی خاص که به‌وسیله نویسنده در اختیارمان گذاشته شده، و همچنین رویداد جسمانی بازیگر خلق می‌شود. شخصیت توهمی است که به‌وسیله‌ی نویسنده ایجاد شده و بازیگر با اجرای خود همین توهم را در ذهن بیننده به‌وجود می‌آورد. جسم و روان بازیگر با هر نقشی تبدیل به شخصیت دیگر نمی‌شود و اگر چنین باشد جای بازیگر دیگر بر روی صحنه‌ی

یویو لولو، لولو یویو یُ‌یُ لُ‌لُ، لُ‌لُ یُ‌یُ ـ زن، زنگ، زنگوله، زنگبار

«باشد که صحنه همچون طناب بندبازان به افراد نالایق جرأت راه‌رفتن بر روی خود را ندهد.»

تقدیم به رضا کیانیان و پرویز پرستویی و همه‌ی آن‌هایی که بازیگری تئاتر کشور را ارتقاء بخشیدند.

«تصور این‌که بدون استفاده از بازیگری بتوانیم به زندگی خود در این جهان ادامه دهیم بسیار دشوار است. بازیگری به عنوان عنصر اصلی در تسهیل روابط اجتماعی به کار می‌رود و وسیله‌ای است برای حفظ منافع و به‌دست‌آوردن امتیازات در همه‌ی موارد زندگی.»

امروزه بازیگری که شخصیتی را تجسم می‌بخشد گویی به تماشاگران هشدار می‌دهد: «به من نگاه کنید! من فلان کس خواهم بود و فلان کار را انجام خواهم داد.» سپس، تا آنجاکه ممکن است، آنچه را اعلام کرده است که نشان خواهد داد، به دقت تقلید می‌کند.