کتاب مرده‌های بی کفن و دفن

ما از همان لحظه معينی که ديگر کاری ازمان ساخته نبود مرده‌ايم. الان يک تيکه کوچک ميراث زندگانی برايمان مانده است و آنهم اين چند ساعت وقتی است که بايد آن را تلف کنيم.

اينس: برای چه بترسم؟ ترس برای آن‌وقت‌هايی خوب بود که اميدواری داشتم

مگر به‌نظر شما، زندگی کردن مطابق اصول زندگی اشتباه است؟ استل: چه کسی می‌تواند شما را ملامت کند؟ گارسن: من يک روزنامه‌ای را اداره می‌کردم که طرفدار صلح بود. جنگ شروع شد. چکار بايد کرد

من با اشک‌های او گريه می‌کنم.

مدت‌ها است ما مرده‌ايم: ما از همان لحظه معينی که ديگر کاری ازمان ساخته نبود مرده‌ايم. الان يک تيکه کوچک ميراث زندگانی برايمان مانده است و آنهم اين چند ساعت وقتی است که بايد آن را تلف کنيم.

کسانی هستند که تا دم مرگ به‌خاطر ما عذاب کشيده‌اند و اين برای ما خيلی تفريح‌آور بود. حالا ديگر، ما بايد تاوان پس بدهيم.

از بين ماها، او تنها کسی است که فردا زندگی خواهد کرد.

مگر حق اين را ندارد که مرگ خودش را نجات بدهد، تنها چيزی که برايش مانده همين حق است.

من توی قلب آنها جان خواهم داد بدون اينکه به‌آن پی ببرند.

فراموش کرده‌يی که تو را دوست دارم؟ لوسی: آن يکی ديگر بود که دوستش داشتی.

ژان: فراموش کرده‌يی که تو را دوست دارم؟ لوسی: آن يکی ديگر بود که دوستش داشتی. ژان: تويی! لوسی: من يکی ديگر هستم. من خودم هم خودم را نمی‌شناسم.