بریده‌هایی از کتاب پسری روی سکوها

امید نصف خوشبختی است. امید همچون خون در روان‌تان جاری است که اگر نباشد گامی به پیش نمی‌روید

بدن برای‌شان ابزاری است برای کار کردن و نان درآوردن و نه برای نمایش و اطوار.

گاهی درمی‌یابید بیشتر عمرتان را در آفساید سپری کرده‌اید. بی‌ثمر دویده‌اید و صدای سوتی که کشیده‌اند را نشنیده‌اید. شاید آفساید نفرت‌انگیزترین قانون فوتبال باشد، ولی بی‌تردید بازتابندهٔ تلاش بی‌ثمر و گول‌زنک زندگی آدمی هم هست.

پیشکش بی‌مقداری به محضر زهراخانم کریمی، مادر عزیزم. یکی از آن مادرهای مهربان و جان‌سخت این آب و این خاک. بانویی که ما را تحمل کرد. که عشق ورزید و عشق. که شور و فوتبال را در خانه نگاه داشت.