پس از سقوط ساسانیان و ورود عشایر و قبایل عرب مسلمان به ایران زمین، سیمای اجتماعی و سیاسی جامعه ایرانی، در نوعی آمیختگی جدید قرار گرفت و از دوره نفوذ ترکان و مغولان، همان نظام (کوچروی) با واژههای جدید ترکی و مغولی (ایل، اویماق، اوبه) استمرار نسبی خود را نگاه داشت. اویغوری ایل -که واژه ای ترکی است - به معنای گروه و اجتماعی متحرک (چادرنشین و نیمه چادرنشین) با داشتن اشتراکات خونی (کمابیش نژادی و قومی و خاندانی) و تعلقات ارضی (زراعت و شبانکارگی Pastoral) در یک منطقه در نظام ایلخانی و خانی (توانگران و کدخدایان و ریشسفیدان و بزرگان) و جماعتهای کوچکتر اویماق و اولوس (تیره و طایفه و خاندان و خانواده) معیشت کشاورزی و دامداری و متفرعات آن را برعهده داشتند.
ادریس