کتاب آخر شخص مفرد

من، «آهوی رَم‌کرده تهران»، آقا از بَس که نیامدم خراسان، آقا اوضاعِ دلم وخیم شد ... حالا هم دیوانه‌ام ـ از شما چه پنهان ـ آقا

ﻣﺎ منتظریم و چشم در راه؛ بیا ﻫﺮ لحظه، خسوفِ غم شد، ای ماه، بیا دل منتظر است، آسمان منتظر است ﯾﺎ عشق ـ علیک رحمه الله ـ بیا

حتی تو اگر داغ‌تر از غم باشی یک لحظه که نه! غمی دمادم باشی تنها تو مقیم خانه قلبم باش خوشحالم از اینکه میهمانم باشی

یک عالمه عشق، سهم امسال من است بارانِ بهار هم به دنبال من است با ثروتِ خویش بی‌نیازم، همچون سهراب، که گفت: «آسمان مالِ من است»

هِی غصه نخور که کار و بارَم بَد شد با این‌همه زحمت «آه»، راهم سَد شد سعی تو به جای خود؛ ولی در آخر «هر چیز خدا بخواهد آن خواهد شد»

من، «آهوی رَم‌کرده تهران»، آقا از بَس که نیامدم خراسان، آقا اوضاعِ دلم وخیم شد ... حالا هم دیوانه‌ام ـ از شما چه پنهان ـ آقا!

تا جان به تن است ـ اگرچه کم ـ می‌مانم حتی دل اگر شکست هم می‌مانم در کشمکشِ مردی و نامردی‌ها تن جا زد و من جار زدم: می‌مانم

ضرب‌المثل زمانه شد چشمانم معروف‌ترین ترانه شد چشمانم از بس تو نیامدی و من باریدم دریای مدیترانه شد چشمانم!

هر لحظه یکی رسید و از غم‌ها گفت از درد و گرانی و دلی تنها گفت «دیروز» که خواستم به تو فکر کنم «امروز» رسید و از غمِ «فردا» گفت!

تا جان به تن است ـ اگرچه کم ـ می‌مانم حتی دل اگر شکست هم می‌مانم در کشمکشِ مردی و نامردی‌ها تن جا زد و من جار زدم: می‌مانم

امروز شبیه هیچ‌کس، دلتنگم هرچند پریدم از قفس، دلتنگم انگار هنوز در خودم زندانم تنگ است دلم ـ همین و بس ـ دلتنگم

فریاد زدم که یا نبودن یا تو فریاد زدم که من عجینم با تو در یادِ تو، فریادِ دلم باقی باد دل، خانه هیچ کس نشد الّا تو!

از سمتِ تو می‌وزد نسیم سحری بر روی سَرَم، دستِ تو، مهر پدری هرچند ندیدمت ولی می‌دانم از خوب‌ترین خوب‌تران خوب‌تری!

مانند همیشه: رود، من دریا، تو سرسبزترین فصلِ خدا تنها تو گفتی که «من و بهار برمی‌گردیم» امسال بهار آمده، اما تو ...!

دِق کردن ازین غربت و غم بی‌جا نیست هر کس که نسوخت با شما، با ما نیست از غربتتان همین نشانی بس که خاکی‌تر از این مَزار در دنیا نیست

ای ذکرِ لبانِ عشق، زهرا زهرا سرچشمه نور آسمان‌ها: زهرا! در جنگِ همیسشگی حق با باطل رمز عملیاتِ علی: «یا زهرا»

امروز شبیه هیچ‌کس، دلتنگم هرچند پریدم از قفس، دلتنگم انگار هنوز در خودم زندانم تنگ است دلم ـ همین و بس ـ دلتنگم

چندی‌ست دلم گرفته از آدم‌ها انگار اثر نمی‌کند مرهم‌ها چندی‌ست تک افتاده‌ام اینجا، تنها من چیده شدم از این‌همه درهم‌ها!

تا نور درونِ سینه انسان ریخت کشتی نجات شد اگر طوفان ریخت چون نوح، روان شد و خدا پشتِ سَرَش دریا دریا از آسمان باران ریخت

چندی‌ست دلم گرفته از آدم‌ها انگار اثر نمی‌کند مرهم‌ها چندی‌ست تک افتاده‌ام اینجا، تنها من چیده شدم از این‌همه درهم‌ها!

هر لحظه یکی رسید و از غم‌ها گفت از درد و گرانی و دلی تنها گفت «دیروز» که خواستم به تو فکر کنم «امروز» رسید و از غمِ «فردا» گفت!

نادیده بگیر، اگر که نالید دلم از دستِ تو، دل، دستِ خودم نیست که نیست!

زهرا که تو را ز کوثر آوَرْد آن شب یک باغ، گلِ معطر آورد آن شب فُطرُس ز شفاعتِ تو بخشوده شد و از شدتِ شوق، پَر درآورد آن شب