کتاب تک‌گویی‌های کلاسیک برای زنان

آه، خدای قادر و محمدِ پرهیزگار، محبوب مرا ببخشایید! بی‌حرمتی‌اش را ببخشایید! بی‌حرمتی به نصیب این دنیا و رعایت مهربانی، و پیروزی بی‌رحمانه را از او دریغ کنید، بایستید به یکسان در برابر خشم روزگار بر او همچنان که بر این سلطان ترک و شهبانوی تیره‌بخت! و بر من ببخشایید که این از سرِ مهر نبود که این دو را ببینم در عذاب و رنج، دیر بِزیند. آه، زنوکراته، بهرهٔ تو از روزگار چه خواهد بود؟

خسته‌ام، از همه‌چیز به ستوه آمده‌ام، و راه گریزی نمی‌بینم! هر چه می‌گذرد، فقط بدتر و بدتر می‌شود؛

می‌خواهم غافلگیر شوم. این غافلگیری افسونم می‌کند.

از هیچ چیز اصلاً و ابداً رضایت ندارم؛ و زمان می‌گذرد...

او ترجیح می‌دهد طاعون بگیرد و زن نگیرد!

او بسیار ناخشنود است و احساس می‌کند جوانی‌اش را به پای ازدواجی بی‌حاصل هدر داده است. او «آدمِ دِه» نیست و هیچ‌چیز در این ملک، سر او را گرم نمی‌کند.

هر روز بیشتر و بیشتر از یادم می‌رود، عمر بی‌سروصدا می‌گذرد، و هرگز، هرگز بازنخواهد گشت...

می‌بینی که باید جان بسپارم... اینجا، در میانهٔ راهم

خواب‌ها در میانَم می‌گیرند. آن‌ها شب پشت شب می‌آیند

.. اما این باید می‌شد همین حالا، و این خواست خدایی بود

و این‌گونه ناتوان که منم، آیا مرا که رحمت الهی به یاری‌ام آمده، یارای آن نیست، با اندک شهامتی، آنچه را برایم مقرر شده، تاب بیاورم؟‌ آه، دل‌شاد باش! و نگذار افکار محزون و غم‌بارِ من تو را نیز بیفسرد.