کتاب تمثال شاه شهید

قانون، همان کاری بود که توانمندی به مذاقش خوش آمده بود. اگر امروز هوس چوب زدن کرده بود، قانون چوب و فلک می‌شد و فردا ممکن بود زندان یا اعدام باشد!

شاه به صرفه‌ترین راه را انتخاب کرده بود. جان مردم!

با زندگی می‌جنگید و به امید روزهای بهتر زمان را به دندان می‌کشید.

سنگ قبر هم فقط نصیب توانمندان می‌شد و باقی قبرها فقط تلی از خاک بودند که دست زمان آنها را از گورستان پاک می‌کرد.

مردم بیشتر می‌مردند و کمتر برای هنر ذوقی مانده بود.

حکومت درست به اوضاع مردم رسیدگی نمی‌کرد. مردم در سختی زندگی می‌کردند و هرجا که امیدی می‌درخشید زود کورسو می‌زد و جان می‌داد.

نمی‌دانم در دربار چه می‌گذشت و دولت مردان مشغول به چه کاری بودند، اما سایه‌ای پررنگ بر روزگار چیره شده بود و بدبختی مثل موریانه به جان مردم افتاده بود و پایه‌های زندگی را می‌جوید.

علاوه بر بیماری و قحطی، فقر و مالیات‌های سنگین هم بود، بی قانونی و بی عدالتی هم بود، بی توجهی حکام و شاه به مردم هم بود خلاصه که روزگار تاریک بود امید نمی‌توانست جوانه بزند، به نور احتیاج داشت، نورِ تغییر!

رنج این اندوه چنان بر قلبش چمبره زد که پیرمرد بیمار شد.

و آن‌چه مرمر سبز تاب آورد، دل انسان تاب نیاورد.

آنجا که اجل کمین کند آدمی خود نادانسته به استقبالش خواهد شتافت...

سلطان صاحبقران در حالی که گلوله به قلبش شلیک شده بود خودش را به قبر جیران، معشوق و همسر مورد علاقه‌اش رساند و آنجا جان داد.