کتاب و حالا عصر است

دیدم مردم چه گرمند و شاد. من هم رفتم قاطیشان. ولی زود فهمیدم شادی آن‌ها مخصوص خودشان است. می‌شود ادا درآورد ولی نمی‌شود واقعآ خوشحال باشی.

«ماندن مهم است. شما مردها خوب و زود شروع می‌کنید، ولی وسط کار جا می‌زنید. اما ما زن‌ها سخت شروع می‌کنیم و در عوض تا آخر می‌مانیم.»

ترس دارم از همه کسانی که سین جیمم می‌کنند، پاپی‌ام شده‌اند تا ببینند جاسوسم یا نه؟ تروریستم یا نه؟ سلطنت‌طلب هستم یا جمهوری‌خواه...؟

«این‌ها ادامه جنگند روی تن من... این‌ها سهم من است رسول... سهم ما.»

می‌خواهم بخوابم نمی‌توانم. هنوز نخل‌های دو شقه شده توی چشم‌هایم گر می‌گیرند و تاول‌های چرکین پف کرده زیر نگاهم می‌ترکند.