کتاب سه گانه روزگار یک دل شکسته (کتاب سوم، نفرینی بر عشق حقیقی)

بهت دروغ گفتم. واقعاً آرزومه که ای‌کاش می‌تونستیم یه پایان دیگه داشته باشیم

در تمام قصه‌ها همیشه بهایی برای جادو وجود داشت. هیچ‌چیزی بدون هزینه نبود.

برای هر آن‌کسی که تابه‌حال آرزو داشته فرصت دوباره‌ای نصیبش شود.

«آره، من یه قاتلم. من از آسیب رسوندن به مردم خوشم می‌آد. از خون خوشم می‌آد. از درد خوشم می‌آد. من یه هیولام؛ اما چه یادت باشه چه نباشه... منِ هیولا مال توام، اوانجلین.»

هرکسی دو قلب متفاوت داره. یکی قلبی که می‌تپه و زنده نگهت می‌داره. بعد، قلب دیگه‌ای هم هست، قلب دوم، همون که به‌جای تپیدن می‌شکنه، همون که عاشق می‌شه تا به این زندگی معنا بده.

برای عشق؛ همان‌که امیدبخش است. زیباست. عطر و رنگ دل‌انگیزی دارد و می‌تواند گره بگشاید... برای غنج رفتن دلتان هنگام خواندن این کتاب.

«هر وقت بهم نیاز داشته باشی کنارتم. حتی اگه خودت نخوای.»

به‌محض زنده شدن کمی امید، دیگر کشتن آن به کار سختی بدل می‌شد؛

قدرت بخشیدن به کسی، خیلی ساده‌تر از سلب قدرت از او بود.

او حاکم یک سرزمین بود. قدرت نگه‌داشتن زندگی مردم در کف دستش را در اختیار داشت؛ اما حالا فقط دست اوانجلین را در دست گرفته بود.

روزی روزگاری، چیزی جز بوسه وجود نداشت و همه‌چیز فوق‌العاده بود؛ و بعد حتی بوسه‌های بیشتری نیز در کار بود.

قدرت بخشیدن به کسی، خیلی ساده‌تر از سلب قدرت از او بود

می‌دانست که آپولو به او هشدار داده بود بازیابی خاطراتش فقط موجب دردش خواهد شد؛ اما بعضی چیزها ارزش درد کشیدن را دارند

«مال تو بودن، تو رو مال من نمی‌کنه.»

انسان‌ها می‌توانند موجوداتی به‌غایت احمق باشند.

یک سمت لب‌های کمانگیر خیلی آرام بالا رفت و تقریباً به شکل لبخند درآمد. در آن لحظه، کل چهره‌اش تغییر کرد. تا قبل از این اتفاق او خوش‌قیافه بود؛ اما حالا شدت زیبایی‌اش تا حد معذب کننده‌ای بیشتر شد.

لالا شانه بالا انداخت و گفت: «چی بگم؟ انتقام بهم امید می‌ده.»

اوانجلین می‌خواست آپولو را بزند، خشمش را بر سرش خالی کند؛ اما تنها کاری که توانست انجام دهد، ضربه زدن به تشک بود

او حاضر بود اوانجلین را در شرایطی حتی بدتر از آب‌های منجمدکننده نجات دهد. اگر مجبور می‌شد او را از میان آتش هم بیرون می‌کشید، از چنگال جنگ بیرون می‌برد، از شهرهای درحال سقوط و دنیاهای درحال نابودی هم نجات می‌داد...

حاضر بود برای نگه‌داشتن اوانجلین به همین شکل، دنیا را آتش بزند و اجازه دهد تمام آن بسوزد و از بین برود.

اوانجلین طناب را کشید؛ اما به‌جای شُل شدن گل‌های کوچکی رویش شروع به شکفتن کردند؛ غنچه‌های ریز سفید و صورتی‌رنگی بر ساقه‌های پیچکی به رنگ سبز زمردی جوانه زد که حتی دور بازوهایشان هم پیچید و آن‌ها را محکم‌تر به هم پیوند داد. جکس پرسید: «داری چی‌کار می‌کنی؟» «من فکر کردم این کار توئه!» «تو فکر کردی من می‌آم دست‌هامون رو با گُل ببندم؟!»

می‌ترسم دیگه هرگز نبینمت...

کمانگیر نه فرشته بود نه ناجی. او فردی بود دارای اختلالات روانی، احتمالاً ناامن و بااین‌حال، بزرگ‌ترین امید اوانجلین

قلبش هنوز هم درد می‌کرد، گویی این عضو از وجودش شکسته و فقط تکه‌های ناهمواری از آن داخل سینه‌اش باقی مانده بود.

همیشه تصور می‌کرد هنوز وقت دارد تا باهوش، قدرتمند، عاقل و زیرک شود. هرگز به ذهنش خطور نکرده بود که دراین‌بین، درحال تبدیل‌شدن به چیز دیگری است.

به‌محض زنده شدن کمی امید، دیگر کشتن آن به کار سختی بدل می‌شد؛

جکس فکر می‌کرد زمان چیزی را از خودش می‌گیرد. فکرش را هم نکرده بود که اوانجلین قرار است تاوان پس دهد.

«گاهی وجود شرارت لازمه.»

«خیلی سؤال می‌پرسی.» «چون تو یه عالمه کارهای سؤال‌برانگیز انجام می‌دی!»

می‌دونم که تلاشم برای نجات جکس ممکنه به یه انفجار آتشین ختم بشه؛ ولی ترجیح می‌دم منم باهاش توی شعله‌ها قدم بذارم تا اینکه شاهد سوختنش باشم.»