کتاب سه گانه روزگار یک دل شکسته (کتاب دوم، داستان عاشقانه غیرابدی)

به نظر من یه پایان شاد برای همه وجود داره؛ اما فکر نمی‌کنم این پایان‌ها همیشه به آخرین صفحهٔ کتاب برسن یا همه تضمینی داشته باشن که به تا ابد به‌خوبی و خوشی زندگی کردن می‌رسن. پایان شاد می‌تونه به‌دست آوردنی باشه؛ اما نگه‌داشتنش دشواره. اونا مثل خواب‌های شیرینی می‌مونن که می‌خوان از شب فرار کنن. اونا گنج‌های بال‌دارن. اونا موجودیت‌های سرکش و وحشی و بی‌پروایی‌ان که باید مدام دنبالشون راه افتاد، وگرنه حتماً فرار می‌کنن و می‌رن.

چندروزه کجا بودی؟» ‫«دوشیزه‌های بی‌گناه رو می‌کشتم و به توله‌سگ‌های زبون‌بسته لگد می‌زدم.»

برای هر آن‌کسی که ترس پیدا نکردن عشق حقیقی را تجربه کرده است.

اوانجلین می‌خواست بگوید که: "فقط همین امشب، مال توئم"؛ اما فقط این حرف از دهانش بیرون آمد: «من مال توئم.»

داستان‌های عاشقانه هیچ‌وقت پایان شاد ندارن و همه هم اینو می‌دونن. لازم نیست کسی تا آخر داستان رو بخونه تا بفهمه خون روباه گردن کمانگیره

ای‌کاش داستان آن‌ها می‌توانست پایان متفاوتی داشته باشد.

او هرگز شاهزادهٔ دل‌ها را نبوسیده بود؛ اما این را یاد گرفته بود که معامله کردن با او به بوسه‌هایش شباهت بسیاری دارد...

‫«اشکالی نداره. من خودم که اگه مرد دیگه‌ای رو توی این شرایط با تو می‌دیدم، احتمالاً می‌کشتمش.»

حقیقت اصلاً اون چیزی نیست که تو دلت بخواد.

«می‌خوای هرکدوم از اینا رو که خواستی برات بکشم؟»

زندگی راویِ مهربونی نیست...

راز عاشق ماندن این است که کسی را داشته باشی تا وقتی می‌خواهی از آن عشق فارغ شوی و پایین بیفتی، تو را بگیرد و من قول می‌دهم که همیشه بگیرمت.

«هم قهرمان‌ها وجود دارن و هم شرورها. اونم بین این دوتا، انتخاب خودش رو کرد و پایانی که نتیجهٔ تصمیمش بود نصیبش شد.»

هنوز هم اعتقاد داشت که عشق قدرتمندترین نیروی جهان است؛ که اگر دو نفر واقعاً عاشق هم باشند و بخواهند برای آن عشق ایستادگی کنند، اگر حاضر باشند هرروز برای یکدیگر بجنگند، آن‌وقت دیگر مهم نیست با چه چیزی روبه‌رو شوند؛‌‌ و تا وقتی‌که آن‌ها دست از جنگیدن برای یکدیگر برندارند، این عشق همیشه برنده است.

دلش استراحت می‌خواست... که قبل از مواجه‌شدن با فاجعه‌ای دیگر، یک‌لحظه آرامش را تجربه کند؛ یعنی این خواستهٔ زیادی بود؟

«من به همه آزار می‌رسونم، روباه کوچولو؛ ولی برای متنفر بودن از من باید زنده باشی.» نگاهش یخی شد. «من نمی‌خوام تو بمیری و هرکسی هم که سعی کنه تو رو بکشه از هستی ساقط می‌کنم.»

بالاخره اوانجلین او را روبه‌عقب هُل داد. «هیچ ماجرایی وجود نداره. من ازدواج کردم.» جکس انگشتش را روی پوزخندی که بر لبش شکل گرفته بود حرکت داد. «یه‌جوری همش این حرفت رو تکرار می‌کنی روباه کوچولو که انگار مثلاً باید واسه من مهم باشه!»

برای هرکسی پتانسیلی وجود دارد تا پایان خوش ابدی خود را بیابد.

همهٔ ما برای عشق کارهای وحشتناکی رو مرتکب شدیم

امیدش به‌مانند بال‌هایی کاغذی‌ای که احمقانه با خود پنداشته بودند توانایی پرواز کردن دارند، مچاله می‌شود.

این را می‌دانست که تنهاست. نه اینکه فقط در آن مکان ناآشنا تنها باشد، بلکه می‌دانست در کل دنیا تنهاست. او تا بندبند استخوان‌هایش این را حس می‌کرد.

اوانجلین نسبت به تایبریوس کمی احساس ترحم پیدا کرد. به خود گفت احمقانه ا‌ست نسبت به کسی که سعی کرده او را بکشد دل بسوزاند؛ اما آخرین ‌باری که تایبریوس را دیده بود او اصلاً مثل قاتل‌ها به نظر نمی‌رسید، بلکه در یأس بود.

«تو هنوزم فقط به‌عنوان یه وسیله به من فکر می‌کنی؟» اخمی میان ابروهای جکس نشست. «من سعی می‌کنم اصلاً بهت فکر نکنم.»

او در گذشته می‌پنداشت عشق مثل یک‌خانه باشد که وقتی ساخته شد، فرد باید تا ابد در آن زندگی کند؛ اما حالا به این می‌اندیشید که شاید عشق بیشتر شبیه جنگی است که در آن دشمنانی جدید دائماً سر راه فرد سبز می‌شوند و جنگ هم به پایان نمی‌رسد؛ و عشق هم چندان دربارهٔ موفقیت درنبرد نیست و بیشتر به ادامه دادن در مبارزه مربوط می‌شود؛ که شخصی که عاشقش هستید را به‌عنوان کسی که حاضرید بارها و بارها برایش بمیرد، انتخاب کنید.

همه به‌ خاطر عشق دچار اشتباهاتی می‌شیم.

هم قهرمان‌ها وجود دارن و هم شرورها. اونم بین این دوتا، انتخاب خودش رو کرد و پایانی که نتیجهٔ تصمیمش بود نصیبش شد.

می‌دانست که نباید به جکس چنین اجازه‌ای بدهد؛ اما بدنش نپذیرفت و آغوش او را به‌جای مکانی امن اشتباه گرفت.

هنگام کودکی، مادرش یک‌بار داستانی برایش تعریف کرد دربارهٔ زنی جوان که با عشق زندگی‌اش در جنگل قایم‌باشک بازی می‌کرد. زن جوان در حال دویدن در میان درختان بود تا جایی برای قایم شدن پیدا کند که در شکاف زمان افتاد. شکاف باریکی بود به‌اندازهٔ یک تار مو که باید زن جوان را به‌اندازهٔ چند ثانیه به آینده می‌برد یا شاید هم به گذشته؛ اما زمان، زن جوان را دید و فوراً عاشقش شد... و از همین رو، زن جوان به‌جای بودن در آینده یا یافتن خودش در گذشته، بیشتر و بیشتر در دل زمان فرورفت. او سقوط کرد و سقوط کرد و سقوط کرد و تا ابد در زمان گیر افتاد.

در آن لحظه بود که دریافت چقدر کلمات می‌توانند خوشایند باشند؛ که چطور می‌شود آن‌ها را فقط برای یک نفر و تنها یک‌بار بر زبان آورد و بعد هم دیگر هرگز شنیده نشوند و مثل لحظه ناپدید شوند، درست به‌محض اینکه متوجه می‌شوید آن‌ها اینجا بوده‌اند ناگهان غیب شوند. ‫قلب اوانجلین هنوز هم پرتپش می‌کوبید و اکنون برایش سؤال شده بود که شاید این تپش از روی ترس یا عصبی شدن نیست، بلکه قلبش سعی دارد تا قبل از ناپدید شدن این لحظات خودش را به آن‌ها برساند... درواقع تا پیش از ناپدید شدن او خودش را برساند

چیزها را می‌خواست، چونکه واقعی نبودند؛ اما واقعاً چه چیزی موجب واقعی شدن چیزی دیگر می‌شد؟ چون اگر جادویی وجود نداشت، آن‌وقت دیگر چیزی در شمال به‌طور کامل واقعی محسوب نمی‌شد.