بریده‌هایی از کتاب از تروما تا التیام

شاید با یادآوری برخی خاطرات هنوز به خود بلرزیم و شاید سایه‌ای از حسرت همواره با ما بماند، اما روزی از بدترین بخش ماجرا عبور خواهیم کرد. درد از ما عبور خواهد کرد؛ ما همچنان زخمی خواهیم بود، اما بر اندوه خود فائق آمده‌ایم.

اگر اعتیاد را نشانهٔ عشقی حقیقی و بسیار عمیق به چیزی تصور می‌کنیم، در فهم اعتیاد دچار سوءتفاهم شده‌ایم. اعتیاد هرگز از اشتیاق برنمی‌خیزد، بلکه نشانه‌ای از گریز است. ما گرفتار اعتیاد می‌شویم، چون چیزی یا چیزهای بسیاری درونمان تحمل‌ناپذیر است

افرادی که دست به خودکشی می‌زنند، مدت‌ها پیش از رویارویی با آن عامل نهایی، در مرز نفرت عمیق از خود به سر می‌برده‌اند. ناکامی‌های بزرگ‌سالی یقیناً بی‌تأثیر نبوده ولی ریشهٔ مشکل به گذشتهٔ بسیار دور برمی‌گردد. شاید به‌این‌دلیل به زندگی خود پایان می‌دهند چون دیگر فضایی برای کشف «اشتباهات تازه‌تر» در خودشان باقی نمانده است.

بهبودی از تروماهایی که براثر منجمد شدن رویدادهای دشوار در درونمان شکل گرفته‌اند فقط با غوطه‌ور شدن کامل در ترس، غم، خشم و فقدان‌های گذشته ممکن می‌شود. برای رهایی از گذشته، باید برای آن سوگواری کنیم و لازمهٔ این سوگواری برقراری ارتباط با حس واقعی آن رویدادهاست.

بایست گاهی، زمانی که هیچ‌کس در اطراف نیست، فریاد بکشیم تا به‌درستی احساس کنیم چیزی سر جایش نیست و به رنجمان شکلی ملموس ببخشیم.

یکی از علائم کلاسیکِ تروما، خشکی و انجماد است. ما چنان در ترس فرومی‌رویم که توان حرکت را از دست می‌دهیم. آن‌قدر خود را بی‌ارزش می‌پنداریم که هر میلی به رهایی و بی‌قیدی را در نطفه خفه می‌کنیم. به همین سبب، فرد آسیب‌دیده نیاز دارد به پایکوبی تشویق شود تا به یاد آورد که هست، که حقِ بودن دارد و می‌تواند بازیگوش و رها، و فارغ از شرم و نگاه دیگران باشد.

میزان پذیرش ما از ظاهرمان هیچ ربطی به ساختار عینی صورت یا بدنمان ندارد؛ مسئله هرگز «چگونه دیده می‌شویم» نیست، بلکه «چگونه احساس می‌کنیم» است. باید برای هر کسی ممکن باشد که با «پوستهٔ جسمانی» خود در صلح باشد. آنچه این کنار آمدن را دشوار می‌کند میزان شرمی است که درون خود احساس می‌کنیم (و دیگران آن را بر دوشمان گذاشته‌اند).

چرا ما به‌طور منظم، و حتی برای لحظاتی کوتاه، در برابر وسعت عظیم اندوهِ زیستن، تسلیم هق‌هق‌های رهایی‌بخش نشویم؟ این گریستن موهبت است و به این احساس وابسته است که کسی در کنارمان آن‌قدر برایمان ارزش قائل است که اشک‌هایمان را با مهربانی پذیرا باشد.