بریده‌هایی از کتاب قصه‌های شاهنامه فردوسی (جلد۱)

ضحاک با سپاهی که از ایرانیان و تازیان گرد آورده بود، جمشید را شکست داد و پیروزمندانه وارد «تخت‌جمشید» شد. شاه بخت‌برگشتهٔ ایران، صد سال پنهان از همه، در آوارگی و بی‌پناهی می‌زیست تا آن‌که سرانجام در کنار دریای چین به چنگ ضحاک افتاد و آن سلطان ماردوش وی را بی‌درنگ با اره به دو نیم کرد و خود را از گزند او آسوده ساخت.

داستان جنگ منوچهر با سلم و تور چندی که گذشت، فریدون دریافت کنیزکی به نام «ماه‌آفرید» که ایرج او را دوست می‌داشت، از وی باردار است. فریدون شادمان شد و دلش آرام گرفت، زیرا امیدوار بود که فرزند ایرج ببالد و کین پدر را از آن دیوخویان، بستاند. از قضا ماه آفرید دختری به دنیا آورد که چهره‌ای زیبا همچون روی ایرج داشت، فریدون خدا را سپاس گفت و شاهدخت کوچک را به ناز پرورد تا آن‌که بزرگ و بزرگتر شد.

از فرانک می‌آموخت که دوست داشتن، تعبیر مهرورزی‌ست و از پیرمرد پارسا، فراگرفته بود که بالندگی و سرافرازی در آموختن و دانستن است.

«هم‌میهنان دلاورم! دیرگاهی است که بیداد ضحاکیان، آرام و قرار از مردمان این سرزمین ربوده است. در چشم مادران اشک، بر لب کودکان مویه و بر قلب مردان اندوه آشیان دارد. اینک زمان برخاستن است. سرزمین ایران، کنام (جایگاه درندگان) شیران و جایگاه دلیران است. شایسته نیست که سپاه اهریمن در سرزمین یزدانیان بیاساید.»

«هم‌میهنان دلاورم! دیرگاهی است که بیداد ضحاکیان، آرام و قرار از مردمان این سرزمین ربوده است. در چشم مادران اشک، بر لب کودکان مویه و بر قلب مردان اندوه آشیان دارد. اینک زمان برخاستن است. سرزمین ایران، کنام (جایگاه درندگان) شیران و جایگاه دلیران است. شایسته نیست که سپاه اهریمن در سرزمین یزدانیان بیاساید.»

تا جهان به جاست بدکرداران را کیفر خواهد بود.

درود بر کاوه دلاور. درود بر کاوه دلاور

هر کجا کارت گیر کرد این پرها را آتش بزن من فوراً حاضر می‌شوم

بار دیگر جوانه‌های امید در کوچه باغ‌های سرزمین ایران به شکوفه نشسته بود. مردمان به جان آمده از بیدادگری، در زمزمه‌های شبانه‌شان سرود معجزه سرمی‌دادند و نگاه ناشکیباشان از پست دشت تا بلندای مه‌آلود البرز کوه اوج می‌گرفت.

اهریمن برای آن‌که ضحاک را به بیدادگری و خونریزی برانگیزد، او را به گوشت‌خواری معتاد کرد.

«ای مادر گرامی، ریشه‌های جانم از چشمه‌های مهر تو، سبزی گرفت. و تو ای آموزگار فرزانه، شاخه‌های وجودم از آفتاب خرد و دانش تو، بار و پر یافت»

چنین است رسم سرای درشت گهی پشت به زین و گهی زین به پشت