بریده‌هایی از کتاب آنگاه که ماه شکفت

غم و اندوه مانند سنگ‌هایی است که درون شما جمع می‌شوند و حرکت را سخت‌تر می‌کنند.

هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد. پس بهتر که اصلاً اهمیت ندهی.

کایلیس که در انزوای غم‌انگیزش گرفتار بود، شاهد تمام این ماجراها بود، حسادت می‌ورزید که دیگر آفرینندگان می‌توانستند دیده، لمس یا شنیده شوند، اما سپاسگزار بود که بخشی از چیزی، از هر چیزی است.

من به زندگی‌کردن در بی‌خبری خودم علاقه‌مندم. حس تنهایی دارد، اما آدم‌های تنها چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. این برای من کاملاً مناسب است.

نادانی داروی خودنگهداری من است و تا زمان مرگم به آن قسم می‌خورم.

«دنبال مرگ برو، نورماه. و دعا می‌کنم که تشنگی خونت همون آرامشی رو برات بیاره که من فقط با دونستن اینکه تو وجود داری، احساس می‌کنم.»