کتاب آنگاه که ماه شکفت

غم و اندوه مانند سنگ‌هایی است که درون شما جمع می‌شوند و حرکت را سخت‌تر می‌کنند.

هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد. پس بهتر که اصلاً اهمیت ندهی.

من به زندگی‌کردن در بی‌خبری خودم علاقه‌مندم. حس تنهایی دارد، اما آدم‌های تنها چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. این برای من کاملاً مناسب است.

آنچه در سینه‌ام مانده، نه نرم است و نه لطیف. همه‌چیز سخت و خشن است؛ نفوذناپذیر به چیزهایی همچون احساس

رفاقت چیزی است که سخت از آن پرهیز می‌کنم. و اغلب هم موفق می‌شوم. هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد.

کایلیس که در انزوای غم‌انگیزش گرفتار بود، شاهد تمام این ماجراها بود، حسادت می‌ورزید که دیگر آفرینندگان می‌توانستند دیده، لمس یا شنیده شوند، اما سپاسگزار بود که بخشی از چیزی، از هر چیزی است.

«دنبال مرگ برو، نورماه. و دعا می‌کنم که تشنگی خونت همون آرامشی رو برات بیاره که من فقط با دونستن اینکه تو وجود داری، احساس می‌کنم.»

«امتحان کن کمک‌گرفتن رو قبول کنی، ریو. شگفت‌زده می‌شی از اینکه دیگه پوستت ساییده نمی‌شه. درخواست ساده‌ای برای کمک، نشونۀ ضعف نیست. نشونۀ انسان‌بودنه.»

«امتحان کن کمک‌گرفتن رو قبول کنی، ریو. شگفت‌زده می‌شی از اینکه دیگه پوستت ساییده نمی‌شه. درخواست ساده‌ای برای کمک، نشونۀ ضعف نیست. نشونۀ انسان‌بودنه.»

برمی‌گردم، به دیوار تکیه می‌دهم، چشمانم را می‌بندم و لبخند می‌زنم و گرمای دلپذیری در سینه‌ام پخش می‌شود؛ تصور می‌کنم نور در چشمان آن کودکان روشن می‌شود، وقتی متوجه می‌شوند آزاد هستند. واقعاً آزاد؛ به شکلی که بعید می‌دانم هرگز به‌طور کامل آن را درک کنم.

او آزادی را با واژگان بزرگ و زیبایش چنان باشکوه توصیف می‌کرد که جادویی به نظر می‌رسید.

«جنگ کثیفه، نورماه. حتی وقتی به دلایل درست برپا بشه، هیچ‌کس واقعاً پیروز نمی‌شه، تا زمانی که قرن‌ها بگذره، خاطرات محو بشن و تمام درد و رنج شروع به تارشدن کنه...»

او آتش و گوگرد است. من یخِ شکسته. برخورد ما بخار و ویرانی است؛ محکوم به پراکندگی. اما با میل تمام، کنارش می‌سوزم. تا لحظه‌ای که دنیا فرو بریزد.

نادانی داروی خودنگهداری من است و تا زمان مرگم به آن قسم می‌خورم.

اودورا نوان: ملکۀ پیشین قلمروی سایه.

«خب، بابت آزردن احساساتت متأسفم.» دهان باز کرد، اما باز هم وسط حرفش پریدم. «اما من هم از اینکه مجبورم زباله‌های انسانی رو جمع کنم چون این پادشاهی توسط احمقی اداره می‌شه که فکر می‌کنه چون یه جنس نره، سه مهره از گوشش آویزونه، یه اژدهای وحشی داره و ارتشی قوی، دیگه نیازی به اصلاح معایب جامعه‌ش نداره، خوشم نمی‌آد.»

هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد. پس بهتر که اصلاً اهمیت ندهی.

هیچ‌کدامشان سوءتغذیه نداشتند، اما راه‌های زیادی برای گرسنه نگه‌داشتن یک روح وجود دارد.

حالم خوب است؟ آهسته می‌گویم: «آره.» و آن حس عجیب و پرشور را با نرمی عجیبی در آغوش می‌گیرم، نگران از اینکه نکند اگر زیاد فشارش بدهم، بشکند. «حالم خوبه.»

«هر لحظه داری بیشتر از چشمم می‌افتی، رفیق...»

ماندن کنار او... بیش‌ازحد خطرناک است. خیلی خیلی آسان می‌شود به او دل بست.

خوش‌شانس بوده که این زخم نکشته‌ش.» اگر کشته بود، دنیا را تکه‌تکه می‌کردم. و خودم را هم.

«کاش یه گردن دیگه هم داشت که قطعش کنم.» «کاش سه‌تا داشت.»

«ریو، تو می‌تونی من رو از وسط نصف کنی و من باز هم عاشق توی لعنتی خواهم بود.» نفسم را از سینه‌ام بیرون می‌کشد. عشق.

آوای بم او پر از جوهره بود، اما درعین‌حال هیچ‌چیز نداشت. پژواکی تنها که فضای میان خورشیدهای دور و نزدیک را تسخیر کرده بود؛ آن‌چنان ژرف که هرچند با تمام توانش می‌خواند، شنیده نمی‌شد.

ایگنوس، خدای آتش، شیفتۀ کلود بود. او را می‌بلعید، در وجودش می‌سوخت و آن‌چنان عاشقش بود که نمی‌توانست بدون او نفس بکشد.

فضله را هر چند بار که قالب بزنند، همچنان فضله باقی می‌ماند. و بوی ناخوشایندش نیز زایل نمی‌گردد.

به‌خوبی می‌دانم ریشه‌های محبت چقدر می‌توانند بدخیم باشند.

الان وقت فروپاشیدنم نیست؛ وقتی خودش همین حالا هم دارد فرو می‌پاشد. الان وقت درآغوش‌گرفتنش است. دوست‌داشتنش.

«جنگ کثیفه، نورماه. حتی وقتی به دلایل درست برپا بشه، هیچ‌کس واقعاً پیروز نمی‌شه، تا زمانی که قرن‌ها بگذره، خاطرات محو بشن و تمام درد و رنج شروع به تارشدن کنه...»