بریده‌هایی از کتاب کسی نظرکرده آسمان نیست

گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه.

چرا می‌پرسید؟ از حسادت چی می‌دانست؟ حسادت با یک آدم شروع نمی‌شد، با او هم تمام نمی‌شد؛ با هوایی که معشوق در آن نفس می‌کشید شروع می‌شد و هیچ‌وقت تمام نمی‌شد، حتی با مرگش.

«هیچ‌کس قسر در نمی‌ره.... هیچ‌کس هم نمی‌دونه کِی و چطور باهاش روبه‌رو می‌شه. کی می‌تونه تو اون لحظه سرِ زمان چک‌وچونه بزنه؟ عمر طولانی مگه چیه؟ یه گذشتهٔ طولانیه. آینده همیشه فقط تا نَفَس بعدیه یا تا مسابقهٔ بعدی. از بعدش دیگه آدم خبر نداره.»

این روزها اگه هرازگاهی نخندیم، ممکنه تو این قرنِ جذابْ سیلِ اشک غرقمون کنه.»

ـ بعضی وقت‌ها لباس‌ها از هر تسلای فلسفی‌ای مؤثرتر بودند ـ

پس بخوریم به سلامتی هنر. این جزوِ معدود چیزهاییه که این روزها می‌شه هنوز هم بااطمینان به افتخارش سرکشید. منظره‌ها تیراندازی نمی‌کنن. به سلامتی!»

«من با یه عمرِ عاریه‌ای دارم زندگی می‌کنم. قوانینش اون چیزهایی نیستن که آدم از موقع تولد باهاشون سروکار داره.» «واقعاً؟ می‌شه بپرسم چه قوانینی؟» «یه قانون بیشتر نیست: تاجایی‌که می‌تونی از باقی‌موندهٔ زندگیت لذت ببر. چه‌جوریش دیگه به خود آدم بستگی داره.»

«شمارهٔ هیجده. اسمش رو نمی‌دونم. لازم هم نیست. موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»

مطلوب‌ترین چیز توی زندگی این است که بتوانی مرگ خودت را انتخاب کنی، چون این‌طوری دیگر نمی‌تواند تو را مثل موش زیر پایش له کند، یا وقتی که آمادگی‌اش را نداری، خِفتَت کند.

موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»

«احساس می‌کنم بین آدم‌هایی اومدم که خیال می‌کنن عمر ابدی دارن. حداقل رفتارشون که این‌جوریه. چهارچشمی مراقب مال‌واموالشونن و از زندگی غافلن.»

برام سختش نکن! هیچ‌وقت به این فکر نمی‌کردند که برای دیگری داشتند سختش می‌کردند؟ ولی اگر واقعاً به این فکر می‌کردند، ناجورتر نبود؟ این ترحم آزاردهنده شبیه گرفتن گزنه توی دست و نوازش‌کردنش نبود؟