کتاب کسی نظرکرده آسمان نیست

گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه.

چرا می‌پرسید؟ از حسادت چی می‌دانست؟ حسادت با یک آدم شروع نمی‌شد، با او هم تمام نمی‌شد؛ با هوایی که معشوق در آن نفس می‌کشید شروع می‌شد و هیچ‌وقت تمام نمی‌شد، حتی با مرگش.

این روزها اگه هرازگاهی نخندیم، ممکنه تو این قرنِ جذابْ سیلِ اشک غرقمون کنه.»

«هیچ‌کس قسر در نمی‌ره.... هیچ‌کس هم نمی‌دونه کِی و چطور باهاش روبه‌رو می‌شه. کی می‌تونه تو اون لحظه سرِ زمان چک‌وچونه بزنه؟ عمر طولانی مگه چیه؟ یه گذشتهٔ طولانیه. آینده همیشه فقط تا نَفَس بعدیه یا تا مسابقهٔ بعدی. از بعدش دیگه آدم خبر نداره.»

ـ بعضی وقت‌ها لباس‌ها از هر تسلای فلسفی‌ای مؤثرتر بودند ـ

پس بخوریم به سلامتی هنر. این جزوِ معدود چیزهاییه که این روزها می‌شه هنوز هم بااطمینان به افتخارش سرکشید. منظره‌ها تیراندازی نمی‌کنن. به سلامتی!»

«من با یه عمرِ عاریه‌ای دارم زندگی می‌کنم. قوانینش اون چیزهایی نیستن که آدم از موقع تولد باهاشون سروکار داره.» «واقعاً؟ می‌شه بپرسم چه قوانینی؟» «یه قانون بیشتر نیست: تاجایی‌که می‌تونی از باقی‌موندهٔ زندگیت لذت ببر. چه‌جوریش دیگه به خود آدم بستگی داره.»

مطلوب‌ترین چیز توی زندگی این است که بتوانی مرگ خودت را انتخاب کنی، چون این‌طوری دیگر نمی‌تواند تو را مثل موش زیر پایش له کند، یا وقتی که آمادگی‌اش را نداری، خِفتَت کند.

«شمارهٔ هیجده. اسمش رو نمی‌دونم. لازم هم نیست. موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»

موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»

«احساس می‌کنم بین آدم‌هایی اومدم که خیال می‌کنن عمر ابدی دارن. حداقل رفتارشون که این‌جوریه. چهارچشمی مراقب مال‌واموالشونن و از زندگی غافلن.»

«آدم همیشه کار درست رو نمی‌کنه، پسرم... حتی وقتی که می‌دونه.... گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه. می‌گیری چی می‌گم؟»

«هیچ‌کس قسر در نمی‌ره.... هیچ‌کس هم نمی‌دونه کِی و چطور باهاش روبه‌رو می‌شه. کی می‌تونه تو اون لحظه سرِ زمان چک‌وچونه بزنه؟ عمر طولانی مگه چیه؟ یه گذشتهٔ طولانیه. آینده همیشه فقط تا نَفَس بعدیه یا تا مسابقهٔ بعدی. از بعدش دیگه آدم خبر نداره.»

خسته‌م. خستهٔ موندن و خستهٔ رفتن. شاید هم فقط خستهٔ تصمیم‌گرفتنم؟ ولی چه تصمیمی باید بگیرم؟ لیوانش را سرکشید و برگشت به رستوران.

«آدم همیشه کار درست رو نمی‌کنه، پسرم... حتی وقتی که می‌دونه.... گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه. می‌گیری چی می‌گم؟

ما محکوم به مرگیم. ولی فقط ما نیستیم. بقیه هم هستن! همه! همه! منتها ما این رو می‌دونیم، ولی بقیه نمی‌دونن

برام سختش نکن! هیچ‌وقت به این فکر نمی‌کردند که برای دیگری داشتند سختش می‌کردند؟ ولی اگر واقعاً به این فکر می‌کردند، ناجورتر نبود؟ این ترحم آزاردهنده شبیه گرفتن گزنه توی دست و نوازش‌کردنش نبود؟

آدم یک جو عقل دارد تا بفهمد که فقط با عقل نمی‌تواند زندگی کند.

فکر کرد: دل‌زدگی مسریه.

بابام می‌گه مردم دیگه حرمت مرگ رو نگه نمی‌دارن. باعث‌وبانیش اون دو تا جنگ جهانیه. توشون خیلی آدم کشته شده. هربار چند میلیون نفر.

بخندیم؟ من می‌گم بخندیم... این روزها اگه هرازگاهی نخندیم، ممکنه تو این قرنِ جذابْ سیلِ اشک غرقمون کنه.

گفت: «آدم همیشه کار درست رو نمی‌کنه، پسرم... حتی وقتی که می‌دونه.... گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه. می‌گیری چی می‌گم؟» جوانک جواب داد: «نه.»

«از کجا راه افتاده بودین؟» «از وین. ایدهٔ چرتی بود. به هر گشتیِ شوروی که می‌رسیدیم، نگهمون می‌داشت. همه‌شون فکر می‌کردن یا می‌خوایم استالین رو بدزدیم یا دینامیت بار زدیم. خیلی هم دنبال این نبودم که رالی رو ببرم، فقط می‌خواستم ماشین جدید رو امتحان کنم. چه جاده‌هایی تو منطقهٔ روسی دارن! انگار مال عصر یخبندون بودن!»

«اینجا وقتی بهار می‌آد، مرگ‌ومیر شروع می‌شه. بیشتر از زمستون. عجیبه، نه؟»