بریده‌هایی از کتاب کسی نظرکرده آسمان نیست

چرا می‌پرسید؟ از حسادت چی می‌دانست؟ حسادت با یک آدم شروع نمی‌شد، با او هم تمام نمی‌شد؛ با هوایی که معشوق در آن نفس می‌کشید شروع می‌شد و هیچ‌وقت تمام نمی‌شد، حتی با مرگش.

«هیچ‌کس قسر در نمی‌ره.... هیچ‌کس هم نمی‌دونه کِی و چطور باهاش روبه‌رو می‌شه. کی می‌تونه تو اون لحظه سرِ زمان چک‌وچونه بزنه؟ عمر طولانی مگه چیه؟ یه گذشتهٔ طولانیه. آینده همیشه فقط تا نَفَس بعدیه یا تا مسابقهٔ بعدی. از بعدش دیگه آدم خبر نداره.»

گاهی تمام جذابیت زندگی ممکنه تو انتخاب اشتباه باشه.

«شمارهٔ هیجده. اسمش رو نمی‌دونم. لازم هم نیست. موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»

«من با یه عمرِ عاریه‌ای دارم زندگی می‌کنم. قوانینش اون چیزهایی نیستن که آدم از موقع تولد باهاشون سروکار داره.» «واقعاً؟ می‌شه بپرسم چه قوانینی؟» «یه قانون بیشتر نیست: تاجایی‌که می‌تونی از باقی‌موندهٔ زندگیت لذت ببر. چه‌جوریش دیگه به خود آدم بستگی داره.»

موقعش که برسه، دیگه قشنگ‌ترین اسم هم به درد آدم نمی‌خوره.»