بریده‌هایی از کتاب دلهره

می‌تواند با چشمانش یک‌راست به قلبت نگاه کند.

هروقت به درخت‌ها زل می‌زدم یا در فصل بارانی در کوچه‌پس‌کوچه قدم می‌زدم یا به آسمان خاکستری نگاه می‌کردم، یاد او بودم.

مرا یاد دخترِ وهم و خیال آن روز آفتابی می‌اندازد.

احساس سردرگمی می‌کردم. انگار در تنهایی یک کشتی را بدرقه می‌کردم که در تاریکی دور می‌شود.

با خودم گفتم این هم یک جور مصیبت است که هرگز نمی‌توانیم از دوران کودکی بگریزیم.

این اواخر آدم‌های زیادی را دیده‌ام که اینجا روح خود را عریان می‌کنند، نه‌فقط از باب میل به حقیقت بلکه با شجاعت و قصد

صحنه انگار که یک تابلوی نقاشی بود

خود را چنان محروم می‌دیدم که انگار با ظلمت مطلق گیتی رودررو شده‌ام.