بریده‌هایی از کتاب هیروشیما – ناگاساکی

همهٔ یک‌عالم نامه‌هایی را که برایم فرستادی توی جیب‌هایم می‌گذارم و با خودم می‌برم. عروسک نگهبان کوچکی را که برایم درست کردی هم فراموش نمی‌کنم و همراه خودم می‌برم. حالا دیگر می‌روم تا به جمع ستاره‌ها بپیوندم و از آن بالا مراقب چیزوروجان عزیز باشم و موفقیت‌های او را تماشا کنم. یک وقت گریه نکنی، با شادی بخند و دعا کن که برادرت سربلند از پس مأموریتش برآمده باشد. به حرف‌های مامان و بابا خوب گوش کن تا یک خانم نمونه بشوی. خدا نگهدارت. ۲۵ مارس، ماسافومی برای خواهرم چیزورو

خدا آدم‌ها را نیافریده است تا به جان همدیگر بیفتند. ما برای آبادانی و بهروزی آمده‌ایم، برای اینکه دست یکدیگر را بگیریم و تلاش کنیم از تمام ظرفیت‌های انسانی خود بهره ببریم.

اما چهار سال بعد و در یک روز تابستانی، وقتی داشت گل‌های ژالهٔ تازه‌روییده را تماشا می‌کرد، براثر تب در سی‌وسه‌سالگی درگذشت و آرام و بی‌صدا رهسپار آخرین سفر زندگی خود شد. هر سال، هنگامی که گل‌های ژاله می‌رویند و آن‌ها را می‌بینم، به یاد خواهرم می‌افتم.

بابا خیلی دوست نداشت از آن لحظه صحبت کند، اما ظاهراً پیش از جان دادن، فریاد زده بودی «زنده باد امپراتور! لعنت به بی ۲۹...» و بعد «مامان!»