کتاب هیروشیما – ناگاساکی

خدا آدم‌ها را نیافریده است تا به جان همدیگر بیفتند. ما برای آبادانی و بهروزی آمده‌ایم، برای اینکه دست یکدیگر را بگیریم و تلاش کنیم از تمام ظرفیت‌های انسانی خود بهره ببریم.

برایم اهمیتی ندارد بگویند آدم وطن‌دوستی نیستم، دلم می‌خواهد به کشوری بگریزم که طعمهٔ جنگ نیست.»

همهٔ یک‌عالم نامه‌هایی را که برایم فرستادی توی جیب‌هایم می‌گذارم و با خودم می‌برم. عروسک نگهبان کوچکی را که برایم درست کردی هم فراموش نمی‌کنم و همراه خودم می‌برم. حالا دیگر می‌روم تا به جمع ستاره‌ها بپیوندم و از آن بالا مراقب چیزوروجان عزیز باشم و موفقیت‌های او را تماشا کنم. یک وقت گریه نکنی، با شادی بخند و دعا کن که برادرت سربلند از پس مأموریتش برآمده باشد. به حرف‌های مامان و بابا خوب گوش کن تا یک خانم نمونه بشوی. خدا نگهدارت. ۲۵ مارس، ماسافومی برای خواهرم چیزورو

اما اگر از تلخی‌های جنگ چیزی ندانند، قدر صلح را نخواهند دانست.

اما چهار سال بعد و در یک روز تابستانی، وقتی داشت گل‌های ژالهٔ تازه‌روییده را تماشا می‌کرد، براثر تب در سی‌وسه‌سالگی درگذشت و آرام و بی‌صدا رهسپار آخرین سفر زندگی خود شد. هر سال، هنگامی که گل‌های ژاله می‌رویند و آن‌ها را می‌بینم، به یاد خواهرم می‌افتم.

بابا خیلی دوست نداشت از آن لحظه صحبت کند، اما ظاهراً پیش از جان دادن، فریاد زده بودی «زنده باد امپراتور! لعنت به بی ۲۹...» و بعد «مامان!»

«نخوابید و بیدار باشید، مبادا که آمریکا دوباره اشتباهاتش را تکرار کند.»

وقتی به این می‌اندیشم که افسارگسیختگی و جنون یک مشت نظامی باعث رنج دیدن چه میزان آدم بی‌گناه شد، تمام وجودم از خشم و انزجار لبریز می‌شود.

جنگ تنها جان آدم‌ها را از آن‌ها نمی‌گیرد، زندگی‌ها را نیز تغییر می‌دهد.

این کرهٔ خاکی زیبا گنجینهٔ همگانی ماست، به حماقتی دست نزنید که به از بین رفتن همهٔ موجودات زنده‌ای که سرگرم تلاش برای زندگی در آن هستند منجر شود.

اما آن روز آن ابر قارچی‌شکل در آسمان ناگاساکی سر به فلک کشید و ما قربانیان آن فاجعه نه توانستیم آن‌طور که شایستهٔ انسان است بمیریم و نه می‌توانیم آن‌طور که شایستهٔ انسان است، زندگی کنیم.

امروز که شصت‌وخرده‌ای سال از آن روز می‌گذرد، جنگ هنوز برای ما قربانیان بمب هسته‌ای، که از عوارض تشعشعات آن رنج می‌بریم، ادامه دارد...